Frágil - Ingles

Novos tempos onde nascem nossos filhos

O enredo… Passado em segredo, crescem os vícios

Mestra o artifício, magos em seus ofícios

Começa e termina nisso, seres regendo seus ritos

A questão de tudo, irmão, o que me remete:

Corações aflitos, eu e mais 100 Dona Helens

Aonde o plano cede, a fita que mais se repete

Entre todas nessa era, drama de uma mãe solteira (à vera…)

A esfera que me gera, onde me descobri

Entre o amor e a perda pisar, tendo a certeza

Da razão de andar só, mas sempre tê-la

E assim não revertê-la, com medo de perdê-la

É mais profundo, irmã, o ontem ainda é amanhã

Perceba, que necessitamos de você pra ter firmeza

Frágil, onde o olhar triste faz clamor…

Sem amor aqui tudo inflama mais ágil, irmão…

E no sentimento o mundo gira

Todo mundo vira boneco de argila

Na subida uns oscilam

E quem não sente só atrita com você

É tão visível que aqui todo mundo é frágil

Aqui tudo se assemelha.

O céu, pólen.

Nós, abelha

Multidão vendo o fio de luz da telha

Quebrada, eu presencio o nível, é incrível

O mais rude por aqui é o mais sensível

Fardo pesado, olhar cansado e de pele parda

Com o mundo nos ombros e as costas curvadas

Parece que foi sempre assim, se ferir pra viver

A fragilidade só nos ensina a rebater

Algo a se abster, a garrafa já torcida

No fim da tarde, na minha cidade a felixibilade

É o veneno como soro, invade, num pião sem fé

Sem saber por que fui bem aceito nessa margem

É aí que o plano morre, irmão

Na visão que a luz se abala na frente da escuridão

Frágil, onde o olhar triste faz clamor…

Sem amor aqui tudo inflama mais ágil, irmão…

Nieuwe tijden waarin onze kinderen worden geboren

De plot... In het geheim doorgegeven, ondeugden groeien

Beheers de kunstgreep, tovenaars in hun vak

Het begint en eindigt hiermee, wezens die hun rituelen uitvoeren

De vraag van alles, broeder, die me eraan herinnert:

Verontruste harten, ik en nog 100 Dona Helens

Waar het plan wijkt, de tape die zich het meest herhaalt

Onder alle andere in deze tijd, het drama van een alleenstaande moeder (eigenlijk...)

De sfeer die mij voortbrengt, waar ik mezelf ontdekte

Tussen liefde en verlies stappen, zeker zijn

Van de reden om alleen te lopen, maar het altijd te hebben

En dus niet terugdraaien, bang om het te verliezen

Het gaat dieper, zuster, gisteren is nog steeds morgen

Realiseer je dat we je nodig hebben om standvastig te zijn

Breekbaar, waar de droevige blik een schreeuw maakt...

Zonder liefde hier ontbrandt alles behendiger, broeder...

En in het gevoel draait de wereld

Iedereen wordt een pop van klei

Op weg naar boven schommelen er wat

En degenen die niet voelen, irriteren zich alleen maar aan jou

Het is zo zichtbaar dat iedereen hier kwetsbaar is

Hier is alles vergelijkbaar.

De lucht, stuifmeel.

wij bijen

Menigte kijkt naar de lichtdraad van de dakpan

Quebrada, ik ben getuige van het niveau, het is ongelooflijk

De meest onbeschofte hier is de meest gevoelige

Zware last, vermoeide blik en bruine huid

Met de wereld op je schouders en je rug gebogen

Het lijkt alsof het altijd zo is geweest, als je jezelf pijn doet om te leven

Fragiliteit leert ons alleen terug te vechten

Iets om je van te onthouden, de toch al gedraaide fles

Aan het einde van de middag, in mijn stad, geluk

Het is het gif als een serum, het dringt binnen, op een trouweloze top

Niet wetende waarom ik aan die kust goed werd geaccepteerd

Dat is waar het plan sterft, broeder

In het visioen schudt dat licht tegen de duisternis

Breekbaar, waar de droevige blik een huilbui maakt...

Zonder liefde hier ontbrandt alles behendiger, broeder...