La voleuse - Inglenook

J’ai oublié ma langue maternelle

Je suis condamnée aux syntaxes parallèles

Je me cache souvent dans des langues étrangères

J’aime sentir sur ma peau le poids de ces grammaires

Je vole les mots des autres comme un affamé volerait du pain

Je veux toutes les phrases, les belles, les fausses, et surtout celles qui ne

riment à rien

Je ne sais plus comment retrouver ma maison

Quand j’ai quitté mon pays, j’ai égaré mon nom

Ici, je me dissimule dans de drôles de costumes

Cousus de poussière et d'écume, de majuscules et de conjugaison

Je ne sais plus comment dire, comment faire, comment écrire

Ce que je suis peu à peu s'évapore

A défaut de mots pour dessiner mon corps

Je bâtirai dans un souvenir, mon refuge de soupirs

Ma demeure aux quatre vents pour attendre le printemps

Et dans cette maison de verre, pelotonnée contre l’hiver

Même si dehors il fait froid, j’entourerai de mes bras

Tout ce que l’on ne dit pas, tout ce que l’on garde en soi

Un jour ou l’autre le soleil aura passé

Ma peau autrefois féconde se sera fanée

Alors dans mes poches creuses je rangerai mes livres

Tout mon monde en miniature

Mes histoires et mes années

On ne saura plus vraiment distinguer ma voix de celle du vent

Mon ombre sur le sol glissera

Mais ai-je jamais été vraiment là?

Entre les lignes, tout bas, on ne chantera pas

La mélodie de mes pas

Trois petits tours et s’en va, elle s’envolera

La mélodie de mes pas

Ik vergat mijn moedertaal

Ik ben gedoemd tot parallelle syntaxis

Ik verstop me vaak in vreemde talen

Ik voel graag op mijn huid het gewicht van deze grammatica's

Ik steel andermans woorden zoals een hongerige man brood zou stelen

Ik wil alle zinnen, de goede, de verkeerde, en vooral de niet

rijmen op niets

Ik weet mijn huis niet meer te vinden

Toen ik mijn land verliet, verloor ik mijn naam

Hier verstop ik me in grappige kostuums

Genaaid met stof en uitschot, hoofdletters en vervoegingen

Ik weet niet hoe ik moet zeggen, hoe ik moet doen, hoe ik moet schrijven

Wat ik ben verdampt langzaam

Bij gebrek aan woorden om mijn lichaam te tekenen

Ik zal een herinnering inbouwen, mijn toevluchtsoord van zuchten

Mijn huis om de vier winden te wachten op de lente

En in dit glazen huis, opgerold tegen de winter

Zelfs als het buiten koud is, sla ik mijn armen om me heen

Alles wat je niet zegt, alles houd je binnen

Op een dag zal de zon voorbij zijn

Mijn eens zo vruchtbare huid zal vervaagd zijn

Dus in mijn holle zakken berg ik mijn boeken op

Heel mijn wereld in het klein

Mijn verhalen en mijn jaren

Je zult mijn stem niet echt kunnen onderscheiden van de wind

Mijn schaduw op de grond zal wegglijden

Maar was ik er ooit echt?

Tussen de regels door, laag, we zullen niet zingen

De melodie van mijn stappen

Drie keer draaien en gaan, ze vliegt weg

De melodie van mijn stappen