Inferno -

O cigarro aceso, sentado na calçada

Os olhos observam a fumaça liberada

Segura uma garrafa, já metade terminada

Ninguém parece ouvir sua história embriagada

Enquanto desce escadas, luz neon exagerada

Ninguém quase repara em suas unhas descascadas

E assim se observa a figura central

De rosto iluminado e feição imoral

Vagando por ai, procurando o que fazer

Tentando esquecer o tempo da semana inteira

Persona ensaiada, procurando entreter

A mim e a si mesmo, a abordagem é certeira

You have no choice

Those are the downtown boys

É no inferno escuro que a vida se ilumina

Quem passa a noite em claro, não passa em branco o dia

Bebendo um gole doce só para me entorpecer

Cansado, endividado, quase consigo esquecer

O cigarro aceso de brasa alaranjada

Meus olhos observam as garrafas na calçada

Ninguém parece ouvir minha vivência incomodada

Passa despercebido em suas roupas amassadas

Se sabendo o caminho mesmo assim anda perdido

Chora escondido, o notívago assumido

Não quero que descubram minha lucidez desajustada

A sua aprovação não interfere minha estrada

Sempre por ai, querendo um rolê

A voz se cala só enquanto desce o destilado

Contando os centavos para fazer valer

Não ouse falar por quem resiste desse lado

I have no choice

I’m a dowtown boy

É na boate escura que a vida é colorida

Quem passa a noite em claro, não passa em branco o dia

Bebendo um gole doce só para me entorpecer

Cansado, endividado, quase consigo esquecer

De brandende sigaret, zittend op de stoep

De ogen observeren de vrijgekomen rook

Houdt een fles vast, al half leeg

Niemand lijkt je aangeschoten verhaal te horen

Bij het afdalen van de trap, overdreven neonlicht

Niemand merkt je afbladderende nagels nauwelijks op

En zo kun je de centrale figuur observeren

Met een opgewekt gezicht en een immoreel gezicht

Ronddwalen, op zoek naar iets om te doen

Probeer de tijd van de hele week te vergeten

Persona repeteerde, op zoek naar vermaak

Voor mij en voor jezelf klopt de aanpak

Je hebt geen keuze

Dat zijn de jongens uit de binnenstad

Het is in de donkere hel dat het leven wordt verlicht

Wie de nacht in het licht doorbrengt, brengt de dag niet in het wit door

Een zoet slokje drinken om mezelf te verdoven

Moe, in de schulden, ik kan het bijna vergeten

De aangestoken sigaret met een oranje sintel

Mijn ogen kijken naar de flessen op de stoep

Niemand lijkt mijn onrustige bestaan ​​te horen

Het blijft onopgemerkt in je gekreukte kleding

Als je de weg weet, ben je nog steeds verdwaald

Ondergedoken huilen, de veronderstelde nachtbraker

Ik wil niet dat ze mijn onaangepaste helderheid ontdekken

Uw goedkeuring belemmert mijn weg niet

Altijd in de buurt, op zoek naar een rit

De stem is alleen stil terwijl het destillaat daalt

De centen tellen om het te laten tellen

Waag het niet om te spreken voor degenen die zich aan deze kant verzetten

ik heb geen keus

Ik ben een jongen uit de binnenstad

Het is in de donkere club dat het leven kleurrijk is

Wie de nacht in het licht doorbrengt, brengt de dag niet in het wit door

Een zoet slokje drinken om mezelf te verdoven

Moe, in de schulden, ik kan het bijna vergeten