Taedium Vitae - In-Quest

I strive…

while my whole being is tired and torn with this existence

I am in the cornertrembling

taedium vitae, weariness and loathing of life

I am the one coping with all

no control over feelings

cascades of emotions overflow

stuck in the corner shivering

quivering in the corner, tired and torn

the wearing and loathing of life

now all these efforts are futile

anergia comes full circle, leave it hanging upon the outcome

worn out, worn down, burnt the candle from both ends

prepare yourself for the fall

stuck in a spiral down

repulsive enervation

idle bein in lassitude

it bears no significance

apathetic indolence

pushed to the limits of fatigue

blue skies turns into depressive blackened shades

it will everly rain upon the rest of our otherwise perfect days

it is haunting, forever daunting

asphyxiate this torment

eliminate all our hopes

continuous rigid coma

finally becomes us all

try to get by and succumb to failure

no matter how hard you try

better let them sleeping dogs lie

I defy, I’ve become what I despise

enduring pain and suffer in vain

slowly burning up like a moth drawn into the flame

taedium viatae, accept you fate

Ik streef…

terwijl mijn hele wezen moe en verscheurd is door dit bestaan

Ik zit in de hoek te trillen

taedium vitae, vermoeidheid en afkeer van het leven

Ik ben degene die alles aankan

geen controle over gevoelens

cascades van emoties lopen over

vast in de hoek rillend

trillend in de hoek, moe en verscheurd

het dragen en verafschuwen van het leven

nu zijn al deze inspanningen nutteloos

anergie komt de cirkel rond, laat het hangen aan de uitkomst

versleten, versleten, verbrandde de kaars van beide kanten

bereid je voor op de herfst

vast in een spiraal naar beneden

weerzinwekkende zenuwen

inactief zijn in lusteloosheid

het heeft geen betekenis

apathische traagheid

tot het uiterste van vermoeidheid gedreven

blauwe luchten veranderen in depressieve zwartgeblakerde tinten

het zal altijd regenen op de rest van onze verder perfecte dagen

het is beangstigend, voor altijd ontmoedigend

deze kwelling verstikken

al onze hoop tenietdoen

continu rigide coma

wordt eindelijk ons ​​allemaal

probeer rond te komen en bezwijk voor mislukking

hoe hard je ook probeert

laat ze maar slapende honden liggen

Ik tart, ik ben geworden wat ik veracht

pijn verdragen en tevergeefs lijden

langzaam brandend als een mot die in de vlam wordt getrokken

taedium viatae, accepteer je lot