1777 -

Buried in tattered cloth and sodden wool

Normalise the dulling ache and anxious pull

With muzzle flash, we killed the iron lung

We severed all, through stillest tongue

Falling further, ever further

In deepest recess, you reside

Greying memories red and butchered

Annulled within my mind

Nostalgic poison washes through

Tsumani buries all we held inside

I’ve lost so much and said so little

The puzzle pieces lost beneath the tide

In a flash of fire, the red did kiss the green

The deadened limbs still heavy, from a fading dream

A ghostly shadow in the periphery, the void that once depressed

That once repressed

A pound of flesh upon the scales

Noxious, rotten, undone

But its you who now bares the scars

Eclipsed by the man that I have become

Your loss, immeasurable

Immemorial

Begraven in gescheurde stof en doorweekte wol

Normaliseer de doffe pijn en angstig trekken

Met snuitflits hebben we de ijzeren long gedood

We hebben alles gescheiden, met de stilste tong

Steeds verder vallen, steeds verder

In de diepste pauze verblijf je

Grijze herinneringen rood en afgeslacht

Nietig verklaard in mijn geest

Nostalgisch gif spoelt door

Tsumani begraaft alles wat we binnen hielden

Ik heb zoveel verloren en zo weinig gezegd

De puzzelstukjes verloren onder het getij

In een flits van vuur kuste het rood het groen

De afgestorven ledematen nog steeds zwaar, van een vervagende droom

Een spookachtige schaduw in de periferie, de leegte die ooit depressief was

Dat ooit onderdrukte

Een pond vlees op de weegschaal

Schadelijk, verrot, ongedaan gemaakt

Maar jij bent het die nu de littekens laat zien

Overschaduwd door de man die ik ben geworden

Uw verlies, onmetelijk

onheuglijke tijden