Savant - Iluvatar

They promised her a pocketful of fairy tales

an ordinary future through a rain of endless dust

his first felt moments melt themselves into dreams

locked away forever, let the sandman set them free

could he walk as tall as other men?

his tired mind had fallen to a place held in the past

Numbers were like bread to him, a walk in the park on sunday

a genius in agency

walked the long, thin line between hero and fallacy

taking his words so free

All the while, he’s carrying a light along the way

to brighten all around him, though darkness veils the day

unbeknownst to him he’s crawling through the haze

Forty years had come and gone away

temporarily clutching to the colors of blue and gray

keeping records of all he’s said and done

an idiot savant in everyone else’s eyes

Would you ever pray for me?

or carry my bags for me?

I’ve always been there for you.

I’ve walked the thin line between hero and fallacy

you’ve been taking my words so free.

would i call for them?

to follow my road, you’d last not long my friend

could i be wrong?

I’ll have the last laugh on you today.

I’ll walk on your heels as you’re walking away

a long time ago i wouldn’t have traveled so far

keep your eyes on the past and watch me walk through that door

too young to feel, too blind to look the other way

while i had gently fallen, i also thrust myself free

yes, i set myself free.

if i could be anywhere, i would be everywhere

that you could not pelt.

Ze beloofden haar een zak vol sprookjes

een gewone toekomst door een regen van eindeloos stof

zijn eerste gevoelde momenten versmelten tot dromen

voor altijd opgesloten, laat de zandman hen bevrijden

kon hij zo lang lopen als andere mannen?

zijn vermoeide geest was teruggevallen op een plek in het verleden

Cijfers waren als brood voor hem, een wandeling in het park op zondag

een genie in bureau

bewandelde de lange, dunne lijn tussen held en misvatting

zijn woorden zo vrij nemen

Al die tijd draagt ​​hij onderweg een licht

om alles om hem heen op te fleuren, hoewel duisternis de dag versluiert

zonder dat hij het weet, kruipt hij door de nevel

Veertig jaren waren gekomen en gegaan

tijdelijk vastgeklemd aan de kleuren blauw en grijs

bijhouden van alles wat hij heeft gezegd en gedaan

een idiote savant in de ogen van alle anderen

Zou je ooit voor me willen bidden?

of mijn koffers voor me dragen?

Ik ben er altijd voor je geweest.

Ik heb de dunne lijn tussen held en misvatting bewandeld

je hebt mijn woorden zo vrij opgevat.

zou ik ze bellen?

om mijn weg te volgen, zou je het niet lang volhouden, mijn vriend

kan ik het mis hebben?

Ik zal vandaag het laatst om je lachen.

Ik loop op je hielen als je wegloopt

lang geleden zou ik niet zo ver hebben gereisd

houd je ogen op het verleden gericht en kijk hoe ik door die deur loop

te jong om te voelen, te blind om de andere kant op te kijken

terwijl ik zachtjes was gevallen, duwde ik mezelf ook los

ja, ik heb mezelf bevrijd.

als ik overal zou kunnen zijn, zou ik overal zijn

dat je niet kon bekogelen.