Extraña de Querer - Ile

Me cruzaste de la mano

Y me nacieron dos antenas

Y mientras fotografiaban

Sin que nadie nos viera

Se posaron tus deditos

Como rana en mi espalda

No sabia si moverme

Si dejarme acariciar

Me hacen faltan las caricias

En estas hora de amar

Y un brazo invisible me salió de la pared

De la piel, de mi espalda

Que esta extraña de querer

Se me estiraban los brazos

Y de ahí desde esa piel

Me salían una y una largas manos a la vez

Y de pronto tenía 8 y estaban alrededor de ti

Y fue justo cuando con dolor lo decidí

Que no podía continuar

En tan escueta canción

Que tus brazos y los míos

Hacían una ovación

De cariños que no pueden

Por favor, hazme el amor

Dame toda la energía

Que necesito un favor

Para recuperar algo de lo que se echó a perder

Y vivir ya paso a paso con mi cría y su querer

Fuerzas para entender que no necesito mucho más que a mi

Me escribía PerKins Jeans sutilmente en su tapiz

Y trepe por las paredes llegué al techo, te perdí

Se me amarilló de pronto cierto trozo de nariz

Cuando mire hacia mi arriba te vi abajo a mis pies

Y en la tez seme veían amarillo de tu piel

Y fue que ahí que decidí, manos déjenlo salir

Y dejar que el aire cubra este mítico jardín

Se llenó de aire el mar luego casi no te vi

Y ya cuando regrésate ya todo resulto al fin

Pero de noche nos toca y que linda la vez

Descansar en cuatro notas que yo misma me invente

Tener alas, volar alto de la barra a orinar

Y lograr al fin callarte y a tus manos trasladar

Te doy gracias hoy, por tanto, por aquel viejo lugar

En el que con mis antenas nos logramos conectar

En el que una araña dulce por amar salió de mi

Y me convertí en insecto como Kafka en frenesí

je kruiste me bij de hand

En ik heb twee antennes laten groeien

En terwijl ze fotografeerden

zonder dat iemand ons ziet

je kleine vingers zijn geland

Als een kikker op mijn rug

Ik wist niet of ik moest verhuizen

Als laat me strelen

Ik mis liefkozingen

In dit uur van liefde

En er kwam een ​​onzichtbare arm uit de muur

Van de huid, van mijn rug

dat is vreemd om van te houden

mijn armen gestrekt

En van daaruit van die huid

Ik groeide één en één lange handen tegelijk

En ineens was ik 8 en waren ze om je heen

En het was net toen ik met pijn besloot

dat ik niet verder kon

In zo'n kort liedje

Dat jouw armen en de mijne

ze gaven een staande ovatie

Van genegenheden die niet kunnen

bedrijf alsjeblieft de liefde met me

geef me alle energie

ik heb een gunst nodig

Om iets terug te krijgen van wat verloren was gegaan

En leef nu stap voor stap met mijn kind en zijn liefde

Kracht om te begrijpen dat ik niet veel meer nodig heb dan mezelf

Ze schreef me subtiel PerKins Jeans op haar wandtapijt

En ik klom op de muren, ik bereikte het plafond, ik verloor je

Een deel van mijn neus werd plotseling geel

Toen ik opkeek, zag ik je aan mijn voeten liggen

En in mijn huidskleur zagen ze geel van je huid

En daar besloot ik, handen laten het los

En laat de lucht deze mythische tuin bedekken

De zee was gevuld met lucht en toen zag ik je bijna niet

En toen je terugkwam, bleek alles eindelijk

Maar 's avonds zijn wij aan de beurt en wat een mooie tijd

Rust op vier noten die ik zelf heb verzonnen

Heb vleugels, vlieg hoog van de bar om te plassen

En om eindelijk te kunnen zwijgen en naar je handen te bewegen

Ik dank je daarom vandaag voor die oude plek

Waarin we met mijn antennes verbinding konden maken

Waarin een lieve spin voor liefde uit mij kwam

En ik werd een insect zoals Kafka in een razernij