Sonno -

Noi dormiamo tutti forse ormai…

Seduti sopra un treno io e te

Chiudiamo gli occhi anche noi

Perché, perché, perché

Perché noi coi sentimenti nostri, noi

Cristalli siamo e sappiamo che

Un piccolo sussulto e in pezzi vai.

Ed io con te

A me, a te, importa solamente noi

E l’egoismo nostro ormai che alimenta

Tu lo sai, soltanto il sonno

Sonno quando la sveglia grida

Sonno quando compero e leggo il giornale

Sopra un tram, come tanta altra gente uguale

Sonno anche il giorno che divento principale

Sonno quando parlo d’amore

Sonno quando qualcuno nasce e muore

We slapen nu misschien allemaal...

Zittend in een trein jij en ik

Wij sluiten ook onze ogen

Waarom, waarom, waarom?

Omdat wij met onze gevoelens, wij

We zijn kristallen en dat weten we

Een beetje hijgen en je gaat aan stukken.

En ik met jou

Voor mij, voor jou, zijn alleen wij belangrijk

Het is ons egoïsme dat nu voedt

Je weet het, alleen slapen

Slaap als de wekker schreeuwt

Ik slaap als ik winkel en de krant lees

In een tram, zoals zoveel andere mensen hetzelfde

Ik slaap ook op de dag dat ik directeur word

Ik slaap als ik over liefde praat

Slaap als iemand wordt geboren en sterft