Shrug - IDA

What is this weariness that waits for you shrug

You press your ankle against my arm

This is the pressure that i love

You always recommended it

Could be the door

Could be the phone

For any intent or purpose

You’re not home

You’re up against the wall

No real impression like breath on glass

I’ve got the apple in me too

People are bluer then they ever imagined they might be

Looking through the boxes in the basement

Who were you then

Your restlessness is emptier

Then the room we used to live in

Here’s wishing you the best

The rest is always better left unsaid

Wat is deze vermoeidheid die op je wacht, schouderophalend?

Je drukt je enkel tegen mijn arm

Dit is de druk waar ik van hou

Je hebt het altijd aanbevolen

Zou de deur kunnen zijn

Kan de telefoon zijn

Voor welke intentie of doel dan ook

Je bent niet thuis

Je staat tegen de muur

Geen echte indruk zoals adem op glas

Ik heb de appel ook in mij

Mensen zijn blauwer dan ze ooit hadden gedacht dat ze zouden zijn

Door de dozen in de kelder kijken

Wie was je toen?

Je rusteloosheid is leger

Dan de kamer waar we vroeger in woonden

Hier wens ik je het beste

De rest kan altijd beter onuitgesproken blijven