Diary - Iced Earth

Mine is pure darkness

It is as blackness is

Damn the light which comes from

You as a moth to flame I burn

In the twilight of morning I rest my weary eyes

For the benefits of the nights bounty were many

My soul has been redeemed (with those of others)

I missed my love tonight

Hiding behind the figure I cannot bare to face

That of a dead profit

And his beast of burden

Thorns ripping through his brow

Skin soft and white, eyes fire and ice

Just as I recall

Not longer than nine score

Certainly food for the gods

And fit for a prince

Her throat I’ll have it now

I will have her, she is mine

Rise of the sun, my test of time

And when shadows fall on unholy ground

It’s time to sleep again

As consciousness slips into blackness

I rise to nights warm embrace

And though my blood runs cold

I know my love will be alone

And my mortal heart shall beat again

Like it did ten thousand years ago

Forbidden love can only taste this sweet

Not like the others so incomplete

The symbolic arrow that pierces my heart

Takes the shape of a wooden stare

Now I am the one crucified

For her immortal heart I’d give my own

And die for mankind’s sins

But that is not the nature of this beast

I am denied

I will have her, she is mine

Rise of the sun, my test of time

When shadows fall on unholy ground

I will make her mine

De mijne is pure duisternis

Het is zoals zwartheid is

Verdomme het licht dat vandaan komt

Jij als een mot om te vlammen die ik verbrand

In de schemering van de ochtend laat ik mijn vermoeide ogen rusten

Voor de voordelen van de nachten bounty waren veel

Mijn ziel is verlost (met die van anderen)

Ik heb mijn liefde vanavond gemist

Ik verschuil me achter de figuur die ik niet onder ogen kan zien

Die van een dode winst

En zijn lastdier

Doornen scheuren door zijn voorhoofd

Huid zacht en wit, ogen vuur en ijs

Zoals ik me herinner

Niet langer dan negen punten

Zeker voedsel voor de goden

En geschikt voor een prins

Haar keel, ik heb het nu

Ik zal haar hebben, ze is van mij

Opkomst van de zon, mijn tand des tijds

En wanneer schaduwen vallen op onheilige grond

Het is weer tijd om te slapen

Terwijl het bewustzijn in duisternis verdwijnt

Ik sta op tot nachten warme omhelzing

En hoewel mijn bloed koud wordt

Ik weet dat mijn liefde alleen zal zijn

En mijn sterfelijk hart zal weer kloppen

Zoals het tienduizend jaar geleden deed

Verboden liefde kan alleen zo zoet smaken

Niet zoals de anderen, zo onvolledig

De symbolische pijl die mijn hart doorboort

Neemt de vorm aan van een houten blik

Nu ben ik degene die gekruisigd is

Voor haar onsterfelijke hart zou ik het mijne geven

En sterf voor de zonden van de mensheid

Maar dat is niet de aard van dit beest

Ik ben geweigerd

Ik zal haar hebben, ze is van mij

Opkomst van de zon, mijn tand des tijds

Wanneer schaduwen op onheilige grond vallen

Ik zal haar de mijne maken