Traditi -

Cari compagni, concittadini

Nessun commiato è più straziante di quello che noi stiamo per darci

Come troverò nel profondo del mio cuore ancora un resto di forza per parlare

Perchè ancora una volta la mia voce vi tocchi

Voi la udite un’altra voce, non è più quella della ringhiera

Quella che scendeva con tanto orgoglio quando il fiordo popolare in tempesta

Batteva contro le bugne del palazzo

Ho sopportato in questi giorni le ore più penose

E mi pare di non poter sopportare questa

La notte di Ronchi mi torna nell’anima

Con tutte le sue stelle che bruciano

Se potessi veniere a mensa con voi per l’ultima volta

Non sentirei che il sapore della mia tristezza

Vi vedrò domani, e non vi dirò addio

Io posso aver errato qualche volta, voi…

Voi siete stati perfetti.

sempre!

Rifarò tra poco quella via che feci sotto il sole di settembre

Rivedrò il trivio della rupa

Dove feci la prima sosta per riordinare la colonna in ordine di battaglia

Verso la città invisibile.

siete i miei compagni d’anime e d’armi

Siete la mia giovinezza e il mio coraggio

Vi porto in me, vi avrò con me sempre, nel punto di partire verso qualunque

altra impresa

Nel punto di compiere qualunque altra azione

(Grazie a Dario per questo testo)

Beste kameraden, medeburgers

Geen afscheid is hartverscheurender dan wat we onszelf gaan geven

Hoe zal ik in het diepst van mijn hart nog steeds een overblijfsel van kracht vinden om te spreken?

Omdat mijn stem je weer raakt

Je hoort een andere stem, het is niet meer die van de reling

Degene die met zoveel trots naar beneden kwam toen de populaire fjord in een storm

Het sloeg tegen de stenen van het gebouw

Ik heb de meest pijnlijke uren doorstaan ​​in deze dagen

En het lijkt mij dat ik dit niet kan verdragen

Ronchi's nacht komt terug naar mijn ziel

Met al zijn sterren brandend

Als ik voor de laatste keer met je aan tafel kon komen

Ik zou alleen de smaak van mijn verdriet voelen

Ik zie je morgen, en ik zal geen afscheid nemen

Misschien heb ik me soms vergist, jij...

Je bent perfect geweest.

altijd!

Ik zal binnenkort de route die ik onder de septemberzon heb gemaakt opnieuw doen

Ik zal het kruispunt van de rupa bekijken

Waar ik de eerste stop maakte om de colonne in gevechtsvolgorde te herschikken

Op weg naar de onzichtbare stad.

jullie zijn mijn metgezellen in zielen en in wapens

Jij bent mijn jeugd en mijn moed

Ik draag je in mij, ik zal je altijd bij me hebben, op het punt om te vertrekken voor wat dan ook

ander bedrijf

Op het moment dat u een andere actie onderneemt

(Met dank aan Dario voor deze tekst)