Wither -

Imagination was crawling across the water

Across my head-cove

Afraid of what sight?

It mitigated valor, removed all courage, canceled my progress

And left me abashed

My walls were rising

And I’d not see them until my shadow was three times my size

O' how would I get back unscathed and unbroken?

-Unsure

And now, in this moment of paralled focus, we’d hold this trade

Deep in the crux of the ocean, she had awoken

Behold all her wonder!

I casted' my line

O' would she ever bite to taste the lure?

A shaky hand in place for the reel and turn

What my reflection turned into denies all of truth and burns

My soul?

Trapped by mirrors of fire!

The flames emanate the lie

And the way was shut

O' I am festering in misery!

Inner-strength's begun to wither

The path I walk’s been overgrown with vines and thorns

-Crushing all that grew

And strangling my truth til' I am barely breathing

-I've been doomed

Then lightning struck my brow

Raining daggers cut me down

But I did not let go…

I never would let go!

It cracked the sky

I could not—would not—should not be a hero

At sudden, breaching from the clouds

Another burst of brilliance

And in the crashing down, it split my vessel—overturned

And holding onto what was left had kept my faith secured

My god had shown his hand!

And the knives of rain came down

And the waves would lurch and swell

And any who crossed my way would think me all but sane

I cast again and watched it glissade through my fingers

Like caterpillars, tremoring outside the comfort of their chrysalis

Such metamorphosis took place here tonight

De verbeelding kroop over het water

Over mijn hoofd-koof

Bang voor welk gezicht?

Het verminderde moed, verwijderde alle moed, annuleerde mijn vooruitgang

En liet me beschaamd achter

Mijn muren rijzen

En ik zou ze pas zien als mijn schaduw drie keer zo groot was als mijn maat

O' hoe zou ik ongedeerd en ongebroken terug komen?

-Onzeker

En nu, op dit moment van parallelle focus, zouden we deze handel vasthouden

Diep in de kern van de oceaan was ze wakker geworden

Zie al haar verwondering!

Ik heb mijn lijn gecast

Zou ze ooit bijten om het kunstaas te proeven?

Een trillende hand op zijn plaats voor de haspel en draai

Wat mijn reflectie werd, ontkent alle waarheid en brandt

Mijn ziel?

Gevangen door spiegels van vuur!

De vlammen stralen de leugen uit

En de weg was afgesloten

O' ik ben aan het etteren in ellende!

Innerlijke kracht begint te verwelken

Het pad dat ik bewandel is overwoekerd met wijnstokken en doornen

- Alles verpletteren wat groeide

En mijn waarheid wurgen tot ik amper ademhaal

-Ik ben gedoemd

Toen sloeg de bliksem in mijn voorhoofd

Regenende dolken snijden me neer

Maar ik liet niet los...

Ik zou nooit loslaten!

Het brak de lucht

Ik kon niet - zou niet - zou geen held moeten zijn

Plotseling doorbrekend vanuit de wolken

Nog een uitbarsting van schittering

En tijdens het neerstorten spleet het mijn schip - omvergeworpen

En vasthouden aan wat er nog over was, had mijn geloof veilig gehouden

Mijn god had zijn hand laten zien!

En de messen van de regen kwamen naar beneden

En de golven zouden slingeren en opzwellen

En iedereen die mijn pad kruiste, zou me alles behalve gezond vinden

Ik wierp opnieuw en zag het door mijn vingers glippen

Als rupsen, trillend buiten het comfort van hun pop

Zo'n metamorfose vond hier vanavond plaats