Wickerman -

O' I had just simmered and fumed!

My heyday was trimmed and was pruned

T’was soiled with the mulch of remorse

I replayed this hundreds of times in my head

And I searched for a fault or a blunder or curse to blame

-No such miscue occurred

It was my cross to bear

And I walked with that cross on my back

My bridle and patience wore off

I’d not sink in and wait for a door

I had to get out—had to flee from the scrawl in my head!

All these starving flames inching onto me can’t be stomped out now

And you’d never let go

We’re hanging from the edge

Swaying riotous

While candles burn away at my straw, wicker hands

O' the fall’s so far down!

From the brim of my hell, I had glimpsed an escape

So I played a few hands, and I learned a few tricks

And from ‘cross the bridge, such glowering facets turned

It seemed luck’s key had found its hole

And with such merry comes great sorrow

…On and on those candles burned

This windfall would never wear off!

With a verve, I made way toward the floor

Fate threw me the dice

And I staked such a price—that I did

One more game—one more chance to reclaim my crown!

All these starving flames inching onto me can’t be stomped out now

And you’d never let go

We’re hanging from the edge

Swaying riotous

While candles burn away at my straw, wicker hands

O' the fall’s so far down!

Then a darkness veiled the scene

And spelled me to walk the flames

To roll and wonder—always wondering!

If time rewound itself, I’d kick myself to leave

This was defeat

Before I even hit the ground, I knew that I was smoke

A fuse made of greed had fasted into me

And it had stitched up my retreat

And I had been given one chance…

Bet you’ll never see me again as I burn it all away

I had betrayed me

I didn’t know if I should fight or run or beg for mercy

I knew for sure that all my common sense had turned to ash

Across from me, a dozen eyes reflected malcontent

So I stood up tall to point and aim the gun between his eyes

I couldn’t figure what I felt inside, it buzzed and pressured

Like being stabbed in the gut, and in the heat I cried

«Get on your knees and beg me not to kill you and your family

Down on your knees, you pray to God that I don’t change my mind!»

‘Cause inside, there’s a gun that’s loaded

And that gun’s always itching to be fired

I had my finger on it—I had my finger on it to pull the trigger

-Problem solved and walk out pure as wine

Had I learned to bite the bullet…

Had I known my place in line…

I had my finger on it—I had my finger on it

And then I pulled it

I was charred enough to change my mind

O' ik had net gestoofd en gerookt!

Mijn hoogtijdagen werden getrimd en gesnoeid

T'was bevuild met de mulch van wroeging

Ik heb dit honderden keren in mijn hoofd afgespeeld

En ik zocht naar een fout of een blunder of een vloek om de schuld te geven

-Er heeft zich niet zo'n miscue voorgedaan

Het was mijn kruis om te dragen

En ik liep met dat kruis op mijn rug

Mijn hoofdstel en geduld waren op

Ik zou niet wegzakken en wachten op een deur

Ik moest eruit - ik moest vluchten voor het gekrabbel in mijn hoofd!

Al deze uitgehongerde vlammen die op me afkomen, kunnen nu niet worden uitgeroeid

En je zou nooit loslaten

We hangen aan de rand

zwaaiend losbandig

Terwijl kaarsen wegbranden aan mijn rietje, rieten handen

O' de herfst is zo ver naar beneden!

Vanaf de rand van mijn hel had ik een glimp opgevangen van een ontsnapping

Dus ik speelde een paar handen en leerde een paar trucjes

En van 'over de brug, zulke gloeiende facetten draaiden'

Het leek erop dat de sleutel van het geluk zijn gat had gevonden

En met zo'n vrolijkheid komt groot verdriet

…Aan en door die kaarsen brandden

Deze meevaller zou nooit afnemen!

Met verve baande ik me een weg naar de vloer

Het lot gooide me de dobbelstenen

En ik zette zo'n prijs in - dat ik deed

Nog een spel - nog een kans om mijn kroon terug te vorderen!

Al deze uitgehongerde vlammen die op me afkomen, kunnen nu niet worden uitgeroeid

En je zou nooit loslaten

We hangen aan de rand

zwaaiend losbandig

Terwijl kaarsen wegbranden aan mijn rietje, rieten handen

O' de herfst is zo ver naar beneden!

Toen verhulde een duisternis het tafereel

En spelde me om door de vlammen te lopen

Om te rollen en je af te vragen - altijd benieuwd!

Als de tijd zichzelf terugspoelde, zou ik mezelf voor het hoofd slaan om te vertrekken

Dit was een nederlaag

Voordat ik zelfs maar de grond raakte, wist ik dat ik rook

Een lont gemaakt van hebzucht was in mij gevast

En het had mijn retraite genaaid

En ik had één kans gekregen...

Wedden dat je me nooit meer zult zien als ik het allemaal wegbrand

Ik had me verraden

Ik wist niet of ik moest vechten of vluchten of smeken om genade

Ik wist zeker dat al mijn gezond verstand was veranderd in as

Tegenover me weerspiegelden een dozijn ogen ontevredenheid

Dus ik stond op om het pistool tussen zijn ogen te richten en te richten

Ik kon niet bedenken wat ik van binnen voelde, het zoemde en drukte

Alsof ik in mijn buik werd gestoken, en in de hitte moest ik huilen

«Ga op je knieën en smeek me om jou en je familie niet te vermoorden

Op je knieën bid je tot God dat ik niet van gedachten verander!»

Want binnenin is een pistool geladen

En dat pistool jeukt altijd om ontslagen te worden

Ik had mijn vinger erop - ik had mijn vinger erop om de trekker over te halen

-Probleem opgelost en ga zo puur als wijn weg

Had ik geleerd om de kogel door te bijten...

Had ik mijn plaats in de rij geweten...

Ik had mijn vinger erop - ik had mijn vinger erop

En toen trok ik eraan

Ik was verkoold genoeg om van gedachten te veranderen