Umber Tower -

An umber tower is quiet and looming before me

And I once used nothingness to fill that void

Then the sky must thrown a gauntlet

To detour me from the center I knew

-And I’ve never been wrong

The winds had changed beyond your shore

Now a mattered mane that muffles the lion’s roar

Such a place would leave a sour, familiar taste upon my tongue

How I trembled at the knees!

Underneath a mask, in the gully I hie

And I sank much deeper than I had prepared for

Tailing shades coalesced and converged on the walls

When I turned, they were nothing!

No, nothing at all

O' such beguiling was their boisterous game!

My own shadow… now a faceless no one

Such a place would leave a sour, familiar taste upon my tongue

How I trembled at the knees!

At sudden, from inside me

I felt a rapid disassemble

And all around had turned to gloom

Still, all around was calm

And I raised my fist

But there was no confrontation

Just a question had they asked

And with the comfort, I gave in

An umber tower was quiet and looming before me

So I used its gallantry to fill that void

Truly, I had embraced that delusion and glory

So I guess I don’t know what I knew after all

Such a place would leave a sour, familiar taste upon my tongue

How I trembled at the knees!

Een omber toren is stil en doemt voor me op

En ik heb ooit het niets gebruikt om die leegte te vullen

Dan moet de lucht een handschoen werpen

Om me om te leiden van het centrum dat ik kende

-En ik heb me nooit vergist

De wind was veranderd buiten je kust

Nu een gematteerde manen die het gebrul van de leeuw dempt

Zo'n plek zou een zure, vertrouwde smaak op mijn tong achterlaten

Wat beefde ik op de knieën!

Onder een masker, in de geul I hie

En ik zonk veel dieper dan ik had voorbereid

Staartkleuren vloeiden samen en kwamen samen op de muren

Toen ik me omdraaide, waren ze niets!

Nee, helemaal niets

O zo verleidelijk was hun onstuimige spel!

Mijn eigen schaduw... nu een gezichtsloze niemand

Zo'n plek zou een zure, vertrouwde smaak op mijn tong achterlaten

Wat beefde ik op de knieën!

Opeens, van binnenuit mij

Ik voelde een snelle demontage

En alles om me heen was in somberheid veranderd

Toch was het overal rustig

En ik stak mijn vuist op

Maar er was geen confrontatie

Gewoon een vraag hadden ze gesteld

En met de troost gaf ik toe

Een omber toren was stil en doemde voor me op

Dus ik gebruikte zijn moed om die leegte te vullen

Echt, ik had die illusie en glorie omarmd

Dus ik denk dat ik toch niet weet wat ik wist

Zo'n plek zou een zure, vertrouwde smaak op mijn tong achterlaten

Wat beefde ik op de knieën!