Worthless Ode -

There’s not much left but a sign

Where the crow sits and mocks your sorrows

Of the dead, neatly lined and bumbling through time the stitch and paint

dissolve

But the sign it lingers on while the corpses all await your visit

No more than 5 seconds long

As you fumble through your words and stumble over tongue

The houses of the bones got jumbled

The houses of the bones got jumbled

The houses of the bones

The houses of the bones

The houses of the bones got jumbled

They slip through earth, under dirt

A Jane becomes a John in mortem

«Just Seize the Day!»

is all they say

To the living heartless walking dead

And to the hurt under dirt forgotten in the back of the room

«Just take my place!

This social grace is as Worthless as an Ode it’s nothing to these Bones!»

The houses of the bones got jumbled

The houses of the bones got jumbled

The houses of the bones got jumbled

The houses of the bones

The houses of the bones

They were in love, they were young and her father had refused their union

He had them killed their blood was spilled

When his daughter wouldn’t marry another

Their bodies lay miles away

Both buried in their families' cemeteries

But soon one day they would lay with each other’s head in hand

Only if they crawled the land

The houses of the bones got jumbled

The houses of the bones got jumbled

The houses of the bones got jumbled

The houses of the bones

The houses of the bones

After their death without their breath

They make a pact with each other

Forming plans to crawl under land so her bony hands could hold his forever

Hold his forever

HOLD HIS FOR…

The houses of the bones got jumbled

Er is niet veel meer over dan een teken

Waar de kraai zit en je verdriet bespot

Van de doden, netjes gelijnd en stuntelend door de tijd de steek en verf

oplossen

Maar het bord blijft hangen terwijl de lijken allemaal op je bezoek wachten

Niet langer dan 5 seconden

Terwijl je door je woorden friemelt en over je tong struikelt

De huizen van de botten zijn door elkaar gegooid

De huizen van de botten zijn door elkaar gegooid

De huizen van de botten

De huizen van de botten

De huizen van de botten zijn door elkaar gegooid

Ze glippen door de aarde, onder het vuil

Een Jane wordt een John in mortem

"Pluk gewoon de dag!"

is alles wat ze zeggen

Aan de levende harteloze wandelende doden

En voor de pijn onder het vuil vergeten achter in de kamer

«Neem gewoon mijn plaats in!

Deze sociale genade is net zo waardeloos als een ode, het is niets voor deze botten!»

De huizen van de botten zijn door elkaar gegooid

De huizen van de botten zijn door elkaar gegooid

De huizen van de botten zijn door elkaar gegooid

De huizen van de botten

De huizen van de botten

Ze waren verliefd, ze waren jong en haar vader had hun verbintenis geweigerd

Hij liet ze doden, hun bloed werd vergoten

Wanneer zijn dochter niet met een ander zou trouwen

Hun lichamen lagen mijlenver weg

Beiden begraven op de begraafplaatsen van hun families

Maar al snel zouden ze op een dag met elkaars hoofd in de hand gaan liggen

Alleen als ze door het land zijn gekropen

De huizen van de botten zijn door elkaar gegooid

De huizen van de botten zijn door elkaar gegooid

De huizen van de botten zijn door elkaar gegooid

De huizen van de botten

De huizen van de botten

Na hun dood zonder hun adem

Ze sluiten een pact met elkaar

Plannen aan het maken om onder het land te kruipen, zodat haar benige handen de zijne voor altijd kunnen vasthouden

Houd de zijne voor altijd vast

HOUD DE ZIJN VOOR…

De huizen van de botten zijn door elkaar gegooid