Oblivion - Hoth

Falling, cursing, destroying, hating

Killing, butcher, demon, earth crusher

Slave to sin, blinded by fury

Enthralled by the black abyss

Immortal judgment

Soaring through the stars

Slaying the enemies of his dread lord

Screaming agony

Harvest souls, like a fell beast from hell

He seals his fate, he fulfills his master’s will

Upon a throne of damned souls, under a black crown

Decapitating, decimating, a grim envoy of death

Eradicate the impure, enter Oblivion

Soaring through the stars

Slaying the enemies of his dread lord

Screaming agony

Harvest souls, like a fell beast from hell

(Aaaaah-oh!)

I cannot turn back

I must not think twice

I must learn the secret

I must have this power

I cannot turn back

I must not think twice

I must learn the secret

I must have this power

I cannot turn back

I must not think twice

I must learn the secret

I must defeat death

Treachery, passion, absolute ruination

Searching for the answer, all morality is displaced

His mind is enslaved, his soul — disfigured

The darkness warps his grimace into an agonizing smile

Soaring through the stars

Slaying the enemies of his dread lord

Screaming agony

Harvest souls, like a fell beast from hell

(Eeeeuh!)

Fire burns in his veins at the twilight of the final nightfall

A shattered soul, broken, now lost for eternity

Screams from within a flesh prison

The ancient ones grin their evil grins

Vile sorcery, planets imploded

Life extinguished

Ghastly shrieking

Every tree burned

Every bird dropped dead from the sky

Every lake dried, every creature rotting

The smell of death rising

Broken fingers dig their masters' graves

Endless suffering, charred corpses

Spirit of vengeance, his name — Anathema

There once was a passion, a love

A great beauty that all the stars smiled upon

An essence so pure, so noble, so full of hope

An avatar of wisdom, peace and justice

She stares at him in disbelief, and her heart breaks a thousand times

Tears enough to drown all souls of a million worlds

She cannot understand what he has done for her

Allies lay forsaken, discarded all his vows

Vallen, vloeken, vernietigen, haten

Doden, slager, demon, aardebreker

Slaaf van de zonde, verblind door woede

Geboeid door de zwarte afgrond

onsterfelijk oordeel

Vliegen door de sterren

De vijanden van zijn gevreesde heer verslaan

schreeuwende pijn

Oogst zielen, als een beest uit de hel

Hij bezegelt zijn lot, hij vervult de wil van zijn meester

Op een troon van verdoemde zielen, onder een zwarte kroon

Onthoofden, decimeren, een grimmige gezant van de dood

Roei het onzuivere uit, betreed Oblivion

Vliegen door de sterren

De vijanden van zijn gevreesde heer verslaan

schreeuwende pijn

Oogst zielen, als een beest uit de hel

(Aaaaah-oh!)

Ik kan niet terugdraaien

Ik moet niet twee keer nadenken

Ik moet het geheim leren

Ik moet deze kracht hebben

Ik kan niet terugdraaien

Ik moet niet twee keer nadenken

Ik moet het geheim leren

Ik moet deze kracht hebben

Ik kan niet terugdraaien

Ik moet niet twee keer nadenken

Ik moet het geheim leren

Ik moet de dood verslaan

Verraad, passie, absolute ondergang

Op zoek naar het antwoord wordt alle moraliteit verdreven

Zijn geest is tot slaaf gemaakt, zijn ziel - misvormd

De duisternis vervormt zijn grimas tot een pijnlijke glimlach

Vliegen door de sterren

De vijanden van zijn gevreesde heer verslaan

schreeuwende pijn

Oogst zielen, als een beest uit de hel

(Eeeuh!)

Vuur brandt in zijn aderen in de schemering van de laatste avond

Een verbrijzelde ziel, gebroken, nu verloren voor de eeuwigheid

Schreeuwen vanuit een vleesgevangenis

De ouden grijnzen hun kwade grijns

Verachtelijke tovenarij, planeten geïmplodeerd

leven gedoofd

Afschuwelijk krijsend

Elke boom verbrand

Elke vogel viel dood uit de lucht

Elk meer is opgedroogd, elk wezen rot

De geur van de dood stijgt op

Gebroken vingers graven de graven van hun meesters

Eindeloos lijden, verkoolde lijken

Geest van wraak, zijn naam - Anathema

Er was eens een passie, een liefde

Een grote schoonheid waar alle sterren op lachten

Een essentie zo puur, zo nobel, zo vol hoop

Een avatar van wijsheid, vrede en recht

Ze staart hem ongelovig aan en haar hart breekt duizend keer

Tranen genoeg om alle zielen van een miljoen werelden te verdrinken

Ze kan niet begrijpen wat hij voor haar heeft gedaan

Bondgenoten lagen in de steek, verwierpen al zijn geloften