Solitude - Hollow Heart

Explaining My Depression to My Mother: A Conversation

Mom, my depression is a shape shifter

One day it is as small as a firefly in the palm of a bear

The next, it’s the bear

On those days I play dead until the bear leaves me alone

I call the bad days: «the Dark Days.»

Mom says, «Try lighting candles.»

When I see a candle, I see the flesh of a church, the flicker of a flame

Sparks of a memory younger than noon

I am standing beside her open casket

It is the moment I learn every person I ever come to know will someday die

Besides Mom, I’m not afraid of the dark

Perhaps, that’s part of the problem

Mom says, «I thought the problem was that you can’t get out of bed.»

I can’t

Anxiety holds me a hostage inside of my house, inside of my head

Mom says, «Where did anxiety come from?»

Anxiety is the cousin visiting from out-of-town depression felt obligated to

bring to the party

Mom, I am the party

Only I am a party I don’t want to be at

Mom says, «Why don’t you try going to actual parties, see your friends?»

Sure, I make plans.

I make plans but I don’t want to go

I make plans because I know I should want to go.

I know sometimes I would have

wanted to go

It’s just not that fun having fun when you don’t want to have fun, Mom

You see, Mom, each night insomnia sweeps me up in his arms dips me in the

kitchen in the small glow of the stove-light

Insomnia has this romantic way of making the moon feel like perfect company

Mom says, «Try counting sheep.»

But my mind can only count reasons to stay awake;

So I go for walks;

but my stuttering kneecaps clank like silver spoons held in

strong arms with loose wrists

They ring in my ears like clumsy church bells reminding me I am sleepwalking on

an ocean of happiness I cannot baptize myself in

Mom says, «Happy is a decision.»

But my happy is as hollow as a pin pricked egg

My happy is a high fever that will break

Mom says I am so good at making something out of nothing and then flat-out asks

me if I am afraid of dying

No

I am afraid of living

You will never remember my face

For I am nothing to you

I have sacrificed my whole life

Into thinking I was something more than worthless

Mijn depressie uitleggen aan mijn moeder: een gesprek

Mam, mijn depressie is een vormveranderaar

Op een dag is het zo klein als een vuurvliegje in de palm van een beer

De volgende is de beer

Op die dagen speel ik dood totdat de beer me met rust laat

Ik noem de slechte dagen: «de donkere dagen».

Mam zegt: "Probeer kaarsen aan te steken."

Als ik een kaars zie, zie ik het vlees van een kerk, de flikkering van een vlam

Vonken van een herinnering jonger dan 12.00 uur

Ik sta naast haar open kist

Het is het moment waarop ik leer dat elke persoon die ik ooit heb leren kennen op een dag zal sterven

Naast mama ben ik niet bang in het donker

Misschien is dat een deel van het probleem

Mam zegt: "Ik dacht dat het probleem was dat je niet uit bed kunt komen."

Ik kan het niet

Angst houdt me gegijzeld in mijn huis, in mijn hoofd

Mam zegt: «Waar komt de angst vandaan?»

Angst is de neef die op bezoek kwam vanwege een depressie buiten de stad die zich daartoe verplicht voelde

meenemen naar het feest

Mam, ik ben van het feest

Alleen ben ik een feest waar ik niet bij wil zijn

Mam zegt: "Waarom probeer je niet naar echte feestjes te gaan, je vrienden te zien?"

Natuurlijk, ik maak plannen.

Ik maak plannen, maar ik wil niet gaan

Ik maak plannen omdat ik weet dat ik zou moeten gaan.

Ik weet dat ik dat soms zou hebben gedaan

wou gaan

Het is gewoon niet zo leuk om plezier te hebben als je geen plezier wilt hebben, mam

Zie je, mam, elke nacht sleept slapeloosheid me in zijn armen en dompelt me ​​in de

keuken in de kleine gloed van het kachellicht

Slapeloosheid heeft deze romantische manier om de maan als perfect gezelschap te laten voelen

Mam zegt: "Probeer eens schapen te tellen."

Maar mijn geest kan alleen redenen tellen om wakker te blijven;

Dus ik ga wandelen;

maar mijn stotterende knieschijven rammelen als zilveren lepels die ik vasthoud

sterke armen met losse polsen

Ze klinken in mijn oren als onhandige kerkklokken die me eraan herinneren dat ik aan het slaapwandelen ben

een oceaan van geluk waarin ik mezelf niet kan dopen

Mam zegt: "Gelukkig is een beslissing."

Maar mijn geluk is zo hol als een door een speld geprikt ei

Mijn blijheid is een hoge koorts die zal breken

Mam zegt dat ik zo goed ben in het maken van iets van niets en vraagt ​​dan ronduit

mij als ik bang ben om dood te gaan

Nee

Ik ben bang om te leven

Je zult mijn gezicht nooit herinneren

Want ik ben niets voor jou

Ik heb mijn hele leven opgeofferd

Door te denken dat ik meer dan waardeloos was