Nume -

Seduto sul marmo, mi ricordo di lei

E di notti svanite, spiate da stelle

Acidi volti ci hanno visto peccare

Sono solo figure, sprofonderemo con loro

Lumi di spettri hanno parlato di noi

Ci hanno visto pensare, essere terra su terra

Guardare pianeti, sopravviver per caso

E due gocce nel mare devastate da leggi

In quel secondo, come un sogno infantile

Ho affondato il mio corpo per dare luce ad un giorno

Nel loro fango ripulisco la vita

Non mi gioco nulla in un domani di sole

Guardare lontano e vedere che tutto

Non finisce in un punto, non finisce nel cielo

Acidi volti incollati sul marmo

Hanno perso sé stessi, non ci guardano più

Zittend op het marmer, herinner ik me haar

En van verdwenen nachten, bekeken door sterren

Zure gezichten hebben ons zien zondigen

Het zijn maar cijfers, we zinken met ze mee

Lichten van geesten hebben over ons gesproken

Ze zagen ons denken, aarde op aarde zijn

Kijk naar planeten, overleef bij toeval

En twee druppels in de zee verwoest door wetten

In die seconde, als een kinderdroom

Ik zonk mijn lichaam om licht te geven aan een dag

In hun modder ruim ik het leven op

Ik gok niet op een zonnige morgen

Kijk weg en zie alles

Het eindigt niet in een punt, het eindigt niet in de lucht

Zure vlakken vastgelijmd aan het marmer

Ze zijn zichzelf kwijt, ze kijken niet meer naar ons