Belle Meade - Henry Johnson

And I can almost feel it

But I can only reach so far

I’m screaming but no one can hear me, I’m already gone

Well, I wish that were enough

And in this place we’re far from where we started on

It hurts to recognize the cost of where we’ve gone

My hands and feet are bound, and my fingers going numb, now

I can’t see the path that I’m walking on

I took a look around, I saw a firestorm

The night we met I saw you with another one, now

As we tiptoed down the path to the road

Another one walked in your footsteps, exposed

I never told you, no, I kept this one close

And you never knew you were embracing a ghost

That night was full of fear, and it had taken hold

I looked you in your eyes, afraid that mine were cold

I told you that I loved you, God, you didn’t know, now

That we were dead to rights, we were so far from home

I saw the scars I left, they had begun to show

The mask I wore was sliding, sliding off the bone, now

As we tiptoed down the path to the road

Another one walked in your footsteps, exposed

I never told you, no, I kept this one close

And you never knew you were embracing…

As we tiptoed down the path to the road

Your colors washed out, broken heart, broken bones

I should’ve told you, but I kept this one close

So you never knew you were embracing a ghost

En ik kan het bijna voelen

Maar ik kan alleen zo ver reiken

Ik schreeuw maar niemand kan me horen, ik ben al weg

Nou, ik wou dat dat genoeg was

En op deze plek zijn we ver verwijderd van waar we begonnen

Het doet pijn om de kosten te erkennen van waar we heen zijn gegaan

Mijn handen en voeten zijn vastgebonden en mijn vingers worden nu gevoelloos

Ik kan het pad waarop ik loop niet zien

Ik keek om me heen, ik zag een vuurstorm

De avond dat we elkaar ontmoetten, zag ik je nu met een andere

Terwijl we op onze tenen het pad naar de weg afliepen

Een ander liep in je voetsporen, bloot

Ik heb het je nooit verteld, nee, ik heb deze dichtbij gehouden

En je wist nooit dat je een geest omhelsde

Die nacht was vol angst en het had vat gekregen

Ik keek je in je ogen, bang dat de mijne koud waren

Ik zei je dat ik van je hield, God, je wist het nu niet

Dat we dood waren voor rechten, we waren zo ver van huis

Ik zag de littekens die ik achterliet, ze begonnen zichtbaar te worden

Het masker dat ik droeg gleed, gleed nu van het bot

Terwijl we op onze tenen het pad naar de weg afliepen

Een ander liep in je voetsporen, bloot

Ik heb het je nooit verteld, nee, ik heb deze dichtbij gehouden

En je wist nooit dat je elkaar omhelsde...

Terwijl we op onze tenen het pad naar de weg afliepen

Je kleuren vervaagd, gebroken hart, gebroken botten

Ik had het je moeten vertellen, maar ik heb deze dichtbij gehouden

Dus je wist nooit dat je een geest omhelsde