The Black Projector - HELL MILITIA

I wish I returned to the abortion of being when those dark hours were our glory,

we were bleeding as one.

Before the fall, at the apogee, the turn that waste my soul.

We all can see but fear to face reality, this mask of sobriety can’t hide the

bitter rust.

Those hours are killing me.

Behind my back the grim acid eye follows my steps.

The nameless conspirators unveil the black projector.

The devil deals with all of us, grinning at our fail.

There’s never a way back, but thousands bitter days.

Those hours are killing me.

No…

We can’t escape this fucking spiral.

No.

We’re cheating ourselves to forget.

No.

We can’t try anymore, we’re just as dead.

No.

We never get a chance, or maybe we forgot.

Ik wou dat ik terugkeerde naar de abortus van het zijn toen die donkere uren onze glorie waren,

we bloedden als één.

Voor de val, op het hoogtepunt, de bocht die mijn ziel verspilt.

We kunnen allemaal zien, maar zijn bang om de realiteit onder ogen te zien, dit masker van nuchterheid kan het niet verbergen

bittere roest.

Die uren maken me kapot.

Achter mijn rug volgt het grimmige zure oog mijn stappen.

De naamloze samenzweerders onthullen de zwarte projector.

De duivel rekent af met ons allemaal, grijnzend om ons falen.

Er is nooit een weg terug, maar duizenden bittere dagen.

Die uren maken me kapot.

Nee…

We kunnen niet ontsnappen aan deze verdomde spiraal.

Nee.

We bedriegen onszelf om te vergeten.

Nee.

We kunnen het niet meer proberen, we zijn net zo dood.

Nee.

We krijgen nooit een kans, of misschien zijn we het vergeten.