Until We Surrender -

I know I’ll see an end to this despair, but then I’m sure it’ll start all over

again

I want to know if these years have been in vain: these months spend wasting

away.

Obsessing over the end of days or at least the impending death coming my

way

Part of me feels I’ll see tomorrow, yet I’m not convinced it won’t feel the same

So take me to the place I love, where fears turn to fiction and dissolve into

the space above the stars and dust and galaxies

Too far to ever destroy me;

I’m safe from the cosmic blackened seas whose waves cash down on me with

crushing blows of anxiety

But sometimes I wonder if things really get better, or does the hand of time

just beat us down until we surrender?

I’ve never been so scared of waking up

These nights just never last long enough

The sun creeps in and Ideteriorate into a lonely, isolated state of existence

I hardly exist at all until the sun retreats and the night falls,

and the shades of grey overtake me and wrap me in a shield of dreams

Ik weet dat ik een einde zal zien aan deze wanhoop, maar dan weet ik zeker dat het helemaal opnieuw zal beginnen

nog een keer

Ik wil weten of deze jaren voor niets zijn geweest: deze maanden verspillen

weg.

Geobsedeerd zijn door het einde der dagen of in ieder geval de naderende dood die komt mijn

manier

Een deel van mij voelt dat ik morgen zal zien, maar ik ben er niet van overtuigd dat het niet hetzelfde zal voelen

Dus neem me mee naar de plek waar ik van hou, waar angsten veranderen in fictie en oplossen in

de ruimte boven de sterren en stof en sterrenstelsels

Te ver om me ooit te vernietigen;

Ik ben veilig voor de kosmische zwartgeblakerde zeeën waarvan de golven op me neerkomen met

verpletterende slagen van angst

Maar soms vraag ik me af of de dingen echt beter worden, of dat het tijd is

ons gewoon verslaan tot we ons overgeven?

Ik ben nog nooit zo bang geweest om wakker te worden

Deze nachten duren gewoon nooit lang genoeg

De zon kruipt naar binnen en vergaat in een eenzame, geïsoleerde staat van bestaan

Ik besta nauwelijks totdat de zon zich terugtrekt en de nacht valt,

en de grijstinten halen me in en wikkelen me in een schild van dromen