Elegy - Hapax

Between the blossom that is gathered

And the flower that is offered as gift

There’s only an unspeakable voidness

The same black nothing, my thoughts strove against

Who are you, that so fill

My heart with your absence?

So fill the whole earth with your absence?

Oh Who are you, that so fill

My throat with your absence

A selfless inner sense

Oh tell

You fashion an urn or a vase of flowers

But I make the most despairing efforts to find

Those words that are black enough to

Describe this darkness

That would blacken my tongue if I’d dare to name them

Who are you, that so fill

My heart with your absence?

So fill the whole earth with your absence?

Oh Who are you, that so fill

My throat with your absence

A selfless inner sense

Oh tell

Who are you, that so fill

My heart with your absence?

So fill the whole earth with your absence?

Oh Who are you, that so fill

My throat with your absence

A selfless inner sense

A selfless inner sense

Tussen de bloesem die wordt geplukt

En de bloem die als cadeau wordt aangeboden

Er is alleen een onuitsprekelijke leegte

Hetzelfde zwarte niets, mijn gedachten streden tegen

Wie ben jij, dat zo vullen

Mijn hart met je afwezigheid?

Dus vul de hele aarde met je afwezigheid?

Oh Wie ben jij, dat zo vullen

Mijn keel met je afwezigheid

Een onbaatzuchtig innerlijk gevoel

Oh vertel

Je maakt een urn of een vaas met bloemen

Maar ik doe de meest wanhopige pogingen om te vinden

Die woorden die zwart genoeg zijn om

Beschrijf deze duisternis

Dat zou mijn tong zwart maken als ik ze zou durven noemen

Wie ben jij, dat zo vullen

Mijn hart met je afwezigheid?

Dus vul de hele aarde met je afwezigheid?

Oh Wie ben jij, dat zo vullen

Mijn keel met je afwezigheid

Een onbaatzuchtig innerlijk gevoel

Oh vertel

Wie ben jij, dat zo vullen

Mijn hart met je afwezigheid?

Dus vul de hele aarde met je afwezigheid?

Oh Wie ben jij, dat zo vullen

Mijn keel met je afwezigheid

Een onbaatzuchtig innerlijk gevoel

Een onbaatzuchtig innerlijk gevoel