City Break - Halfway

We lost our head to the sound of the city

Never going to get it now

No pots of gold at the end of your rainbow

Only broken dreams abound, never going to get it

We took our pain to the poet of no pity

Feeling like we’re falling down

The poet said, 'comprehend, let your fear go'

Just let the words ring out, never going to get it

With all the dreams we drown

The city going to sort you out

You’re no one going nowhere — no one nowhere

We took it down from the sound of the city

And left it on broken ground

No reply on the sly, let your friend know

Just let the words ring out, never going to get it

With all the dreams we drown

The city going to sort you out, never going to get it And if you don’t believe

me know

The city going to burn you out, your no one going nowhere

A tunnel snakes a river, a message to deliver

While the children of the freeway

Are dancing for the new day

But the traffic waits for no one, the city eats its own Jung

We verloren ons hoofd door het geluid van de stad

Ik zal het nu nooit krijgen

Geen potten met goud aan het einde van je regenboog

Alleen gebroken dromen zijn er in overvloed, zullen het nooit krijgen

We brachten onze pijn naar de dichter van geen medelijden

Het gevoel hebben dat we naar beneden vallen

De dichter zei: 'begrijp, laat je angst gaan'

Laat de woorden gewoon klinken, ik zal het nooit begrijpen

Met alle dromen verdrinken we

De stad gaat je regelen

Je bent niemand die nergens heen gaat - niemand nergens

We hebben het weggehaald uit het geluid van de stad

En liet het achter op gebroken grond

Geen stiekem antwoord, laat het je vriend weten

Laat de woorden gewoon klinken, ik zal het nooit begrijpen

Met alle dromen verdrinken we

De stad zal je uitzoeken, zal het nooit krijgen. En als je het niet gelooft

ik weet het

De stad gaat je uitbranden, je niemand gaat nergens heen

Een tunnel kronkelt door een rivier, een boodschap om over te brengen

Terwijl de kinderen van de snelweg

Danst voor de nieuwe dag

Maar het verkeer wacht op niemand, de stad eet haar eigen Jung op