Twenty-Five Years - Halford

I can’t remember

When the moment started

It creeps up When you least expect to fail

You try to tell yourself

That you are selfless

But that’s the big mistake

That sets your sail

The signs are all around you

But you miss them

You turn your back

On every friend you know

The games you play

To justify your madness

Will leave you crying

For the pain that grows

Twenty-five years, twenty-five years

I tried to be a man and face my fears

Twenty-five years, twenty-five years

I’ve had the devil on my back for twenty five years

For when you fall

You have to reach the bottom

And count your blessings

That you’re still alive

That’s when you look

To someone who was with you

At every single step

Right by your side

It’s said from this you grow

Inside much stronger

That may be true

But I am still so weak

There’s days that seem

So endless makes me wonder

Will something come

To close this losing streak

I’m tired and so lonely

From this journey

And still can’t figure out

Some things I’ve said

But all I know

Is there’s a place that’s calling

I’ll find that place

And rest my weary head

Twenty-five years

Twenty-five years

I tried to be a man

And face my fears

Twenty-five years

Twenty-five years

I’ve had the devil on my back

For twenty five years

Ik kan het me niet herinneren

Toen het moment begon

Het kruipt omhoog wanneer je het minst verwacht te falen

Je probeert jezelf te vertellen

Dat je onbaatzuchtig bent

Maar dat is de grote fout

Dat zet je zeil

De tekens zijn overal om je heen

Maar je mist ze

Je draait je de rug toe

Op elke vriend die je kent

De games die je speelt

Om je waanzin te rechtvaardigen

Zal je huilend achterlaten

Voor de pijn die groeit

Vijfentwintig jaar, vijfentwintig jaar

Ik probeerde een man te zijn en mijn angsten onder ogen te zien

Vijfentwintig jaar, vijfentwintig jaar

Ik heb de duivel al vijfentwintig jaar op mijn rug gehad

Voor als je valt

Je moet de bodem bereiken

En tel je zegeningen

Dat je nog leeft

Dat is wanneer je kijkt

Aan iemand die bij je was

Bij elke stap

Aan uw zijde

Hiervan wordt gezegd dat je groeit

Binnen veel sterker

Dat kan waar zijn

Maar ik ben nog steeds zo zwak

Er zijn dagen die lijken

Dus eindeloos doet me afvragen

Komt er iets?

Om deze verliezende reeks te sluiten

Ik ben moe en zo eenzaam

Van deze reis

En kan er nog steeds niet achter komen

Sommige dingen die ik heb gezegd

Maar alles wat ik weet

Is er een plaats die belt?

Ik zal die plek vinden

En laat mijn vermoeide hoofd rusten

Vijfentwintig jaar

Vijfentwintig jaar

Ik probeerde een man te zijn

En confronteer mijn angsten

Vijfentwintig jaar

Vijfentwintig jaar

Ik heb de duivel op mijn rug gehad

Vijfentwintig jaar lang