Chapter 2 - H.G. Wells

and, knitting his

brows, he lapsed into an introspective state, his lips moving as one

who repeats mystic words.

'Yes, I think I see it now,' he said after

some time, brightening in a quite transitory manner.

'Well, I do not mind telling you I have been at work upon this

geometry of Four Dimensions for some time.

Some of my results

are curious.

For instance, here is a portrait of a man at eight

years old, another at fifteen, another at seventeen, another at

twenty-three, and so on.

All these are evidently sections, as it

were, Three-Dimensional representations of his Four-Dimensioned

being, which is a fixed and unalterable thing.

'Scientific people,' proceeded the Time Traveller, after the pause

required for the proper assimilation of this, 'know very well that

Time is only a kind of Space.

Here is a popular scientific diagram,

a weather record.

This line I trace with my finger shows the

movement of the barometer.

Yesterday it was so high, yesterday night

it fell, then this morning it rose again, and so gently upward to

here.

Surely the mercury did not trace this line in any of the

dimensions of Space generally recognized?

But certainly it traced

such a line, and that line, therefore, we must conclude was along

the Time-Dimension.'

'But,' said the Medical Man, staring hard at a coal in the fire, 'if

Time is really only a fourth dimension of Space, why is it, and why

has it always been, regarded as something different?

And why cannot

we move in Time as we move about in the other dimensions of Space?'

The Time Traveller smiled.

'Are you sure we can move freely in

Space?

Right and left we can go, backward and forward freely enough,

and men always have done so.

I admit we move freely in two

dimensions.

But how about up and down?

Gravitation limits us there.'

'Not exactly,' said the Medical Man.

'There are balloons.'

'But before the balloons, save for spasmodic jumping and the

inequalities of the surface, man had no freedom of vertical

movement.'

'Still they could move a little up and down,' said the Medical Man.

'Easier, far easier down than up.'

'And you cannot move at all in Time, you cannot get away from the

present moment.'

'My dear sir, that is just where you are wrong.

That is just where

the whole world has gone wrong.

We are always getting away from the

present moment.

Our mental existences, which are immaterial and have

no dimensions, are passing along the Time-Dimension with a uniform

velocity from the cradle to the grave.

Just as we should travel _down_

if we began our existence fifty miles above the earth’s surface.'

'But the great difficulty is this,' interrupted the Psychologist.

'You _can_ move about in all directions of Space, but you cannot

move about in Time.'

'That is the germ of my great discovery.

But you are wrong to say

that we cannot move about in Time.

For instance, if I am recalling

an incident very vividly I go back to the instant of its occurrence:

I become absent-minded, as you say.

I jump back for a moment.

Of

course we have no means of staying back for any length of Time, any

more than a savage or an animal has of staying six feet above the

ground.

But a civilized man is better off than the savage in this

respect.

He can go up against gravitation in a balloon, and why

should he not hope that ultimately he may be able to stop or

accelerate his drift along the Time-Dimension, or even turn about

and travel the other way?'

'Oh, _this_,' began Filby, 'is all--'

'Why not?'

said the Time Traveller.

'It's against reason,' said Filby.

'What reason?'

said the Time Traveller.

'You can show black is white by argument,' said Filby, 'but you will

never convince me.'

'Possibly not,' said the Time Traveller.

'But now you begin to see

the object of my investigations into the geometry of Four

Dimensions.

Long ago I had a vague inkling of a machine--'

'To travel through Time!'

exclaimed the Very Young Man.

'That shall travel indifferently in any direction of Space and Time,

as the driver determines.'

en zijn breien

wenkbrauwen, hij verviel in een introspectieve staat, zijn lippen bewogen als één

die mystieke woorden herhaalt.

'Ja, ik denk dat ik het nu zie,' zei hij daarna

enige tijd oplichtend op een vrij voorbijgaande manier.

'Nou, ik vind het niet erg om je te vertellen dat ik hieraan heb gewerkt

geometrie van vier dimensies voor enige tijd.

Enkele van mijn resultaten

zijn nieuwsgierig.

Hier is bijvoorbeeld een portret van een man van acht jaar

jaar oud, nog een op vijftien, nog een op zeventien, nog een op

drieëntwintig, enzovoort.

Dit zijn allemaal duidelijk secties, zoals het is

waren, driedimensionale weergaven van zijn vierdimensionale

zijn, wat een vast en onveranderlijk iets is.

'Wetenschappelijk volk,' vervolgde de Tijdreiziger na de pauze

vereist voor de juiste assimilatie hiervan, 'weet heel goed dat

Tijd is slechts een soort ruimte.

Hier is een populair wetenschappelijk diagram,

een weerrecord.

Deze lijn die ik volg met mijn vinger toont de

beweging van de barometer.

Gisteren was het zo hoog, gisteravond

het viel, toen stond het vanmorgen weer op, en zo zachtjes omhoog naar

hier.

Het kwik heeft deze lijn zeker niet getraceerd in een van de

afmetingen van de ruimte algemeen erkend?

Maar het is zeker getraceerd

zo'n lijn, en die lijn moeten we daarom concluderen was langs

de Tijd-Dimensie.'

'Maar', zei de Dokter, terwijl hij strak naar een kooltje in het vuur staarde, 'als

Tijd is eigenlijk slechts een vierde dimensie van ruimte, waarom is het en waarom

is het altijd als iets anders beschouwd?

En waarom kan dat niet

we bewegen in de tijd terwijl we ons verplaatsen in de andere dimensies van de ruimte?'

De Tijdreiziger glimlachte.

'Weet je zeker dat we vrij kunnen bewegen

Ruimte?

Rechts en links kunnen we vrij genoeg heen en weer gaan,

en mannen hebben dat altijd gedaan.

Ik geef toe dat we vrij bewegen in twee

dimensies.

Maar hoe zit het met op en neer?

Zwaartekracht beperkt ons daar.'

'Niet precies,' zei de Dokter.

'Er zijn ballonnen.'

'Maar vóór de ballonnen, afgezien van krampachtig springen en de

ongelijkheden van het oppervlak, had de mens geen verticale vrijheid

beweging.'

'Toch konden ze een beetje op en neer bewegen,' zei de Dokter.

'Gemakkelijker, veel gemakkelijker naar beneden dan naar boven.'

'En je kunt helemaal niet bewegen in de tijd, je kunt niet wegkomen van de

op dit moment.'

'Beste meneer, dat is precies waar u het mis heeft.

Dat is precies waar

de hele wereld is fout gegaan.

We komen altijd weg van de

op dit moment.

Onze mentale existenties, die immaterieel zijn en hebben

geen dimensies, passeren de tijddimensie met een uniform

snelheid van de wieg tot het graf.

Net zoals we zouden moeten reizen _down_

als we ons bestaan ​​vijftig mijl boven het aardoppervlak begonnen.'

'Maar de grote moeilijkheid is dit,' onderbrak de psycholoog.

'Je kunt je in alle richtingen van de ruimte bewegen, maar dat kan niet

bewegen in de tijd.'

'Dat is de kiem van mijn grote ontdekking.

Maar je hebt het mis om te zeggen

dat we ons niet in de tijd kunnen verplaatsen.

Bijvoorbeeld als ik me herinner

een incident heel levendig Ik ga terug naar het moment waarop het plaatsvond:

Ik word verstrooid, zoals je zegt.

Ik spring even terug.

Van

natuurlijk hebben we geen middelen om voor langere tijd achter te blijven

meer dan een wilde of een dier heeft om twee meter boven de grond te blijven

grond.

Maar een beschaafde man is hierin beter af dan de wilde

respect.

Hij kan tegen de zwaartekracht in opstijgen in een ballon, en waarom

moet hij niet hopen dat hij uiteindelijk kan stoppen of

zijn drift langs de tijddimensie versnellen, of zelfs omdraaien

en de andere kant op reizen?'

'Oh, _this_,' begon Filby, 'is alles...'

'Waarom niet?'

zei de Tijdreiziger.

'Het is tegen de rede in,' zei Filby.

'Welke reden?'

zei de Tijdreiziger.

'Je kunt met argumenten laten zien dat zwart wit is,' zei Filby, 'maar dat doe je wel

overtuig me nooit.'

'Misschien niet,' zei de Tijdreiziger.

'Maar nu begin je te zien

het object van mijn onderzoek naar de geometrie van Four

Dimensies.

Lang geleden had ik een vaag vermoeden van een machine...'

'Om door de Tijd te reizen!'

riep de Zeer Jonge Man uit.

'Dat zal onverschillig in elke richting van ruimte en tijd reizen,

zoals de chauffeur bepaalt.'