Something Follows - GROWTH

Thrash my revenant form against the gathering dark

That swarms in purulent configurations

I swear I could hear someone calling out from that muck

The cadence of a voice I hoped never to hear again

A phantom’s cruel whispering to take dignity in the end

Something follows

It has festered in the dungeons of consciousness

And I have heard the hissing wreckage of its call

«To be truly worthless is to be nothing given form

And to waste yourself

Is to leak that nothing into the wretched soil

And waste yourself you must

To echo all the nothing you have wrought»

Ruined fingers of light caress filthy skin

The smothering arms of mercy caress feeble frame

Thrash my revenant form against the gathering dark

I have slept for decades now

And when I awake, I won’t ever be the same

Something has found me

Something has followed me to my end

It was at the edge of every vision

It lived in the salt of every disgusting tear

Devouring silently like rust, like the end

The end of the final page

Welcoming and warm

The answer was so obvious all along

Sla mijn wraakzuchtige vorm tegen het vallende duister

Dat zwermt in purulente configuraties

Ik zweer dat ik iemand kon horen roepen vanuit die modder

De cadans van een stem die ik hoopte nooit meer te horen

Het wrede gefluister van een fantoom om uiteindelijk waardigheid te krijgen

Er volgt iets

Het heeft zich genesteld in de kerkers van het bewustzijn

En ik heb het sissende wrak van zijn roep gehoord

«Echt waardeloos zijn is niets zijn in een bepaalde vorm

En om jezelf te verspillen

Is om dat niets in de ellendige grond te lekken

En jezelf verspillen moet je

Om al het niets weer te geven dat je hebt gedaan»

Geruïneerde vingers van licht strelen de vuile huid

De verstikkende armen van genade strelen het zwakke lichaam

Sla mijn wraakzuchtige vorm tegen het vallende duister

Ik heb nu tientallen jaren geslapen

En als ik wakker word, zal ik nooit meer dezelfde zijn

Iets heeft mij gevonden

Iets heeft me tot mijn einde gevolgd

Het was aan de rand van elk visioen

Het leefde in het zout van elke walgelijke traan

Zwijgend verslindend als roest, zoals het einde

Het einde van de laatste pagina

Gastvrij en warm

Het antwoord lag de hele tijd zo voor de hand