2 Guitars - Graham Smith

I’m much happier than I seem to be

Life is laugh-out-loud hilarious

Twenty-four hours a day

And I have stuck to that belief vehemently

And that’s no doubt the primary cause

Of my uneven grief and malaise

So I’m still whispering

In case you haven’t noticed

I’ve gone halfway down to dumb and heaven only knows what’s next

And you’re still not listening

You’re losing your focus

The noise develops and envelops you until you’re deaf

But it’s just all too easy

Another unproductive day

Well, I ask you if you’ll ever need me

You say no, no

So I can say you never told me so

But you’re breaking the rules

You’re laying the groundwork for a rebellion

You’re playing with fire

You’re making a liar out of me

And you’re playing the fool

Enabling the ouster of all your skeletons

Take a minute and let it settle

And are you proud to be a runaway?

Amongst a throng of strangers

A threat if only to yourself

So you quench your thirst with some new anger

But it’s never, ever quite enough

And the evidence is piling up

And the slender ties that bind us are stuck

I’m out of time and I am fucked

This absolutely wasn’t supposed to happen

It was supposed to be a walk in the park

But then these storm clouds descended and our sojourn ended

And now we’re making art in the dark

And I told them not to say a single word to you

And this is the last thing that I intended to put you through

What could I have expected her to do?

And by some cruel twist of fate the last thing she heard was

Two guitars, one manic and one angry

That faded like two streaks of light

They sounded like a happy family

As they kissed her sunken cheeks goodnight

To float away on down the river

And never come upstream again

Oh, I promise that I won’t deliver her

She buried me in Tennessee

Far away from Venice Beach and all the enemies I’ve made here

We had such good chemistry

I never needed you to censor me, or treat me tenderly

But then that plenipotential energy

Poured down like rain and rendered me utterly unendingly speechless

So now, by God, I hope you see

You could’ve been a better friend to me

I’m sure you’ll whistle as the threnody plays

But as they drop my body into the brusque, indignant earth

I know you’ll realise how sorry you are for whatever it’s worth

But unfortunately that’s precious little

And a few precious uncaptured moments too late

It’s over, baby, it’s official

So now tell me, was it worth the wait?

Ik ben veel gelukkiger dan ik schijn te zijn

Het leven is hilarisch van het lachen

Vierentwintig uur per dag

En ik heb vastgehouden aan die overtuiging

En dat is ongetwijfeld de belangrijkste oorzaak

Van mijn ongelijke verdriet en malaise

Dus ik fluister nog steeds

Voor het geval je het nog niet gemerkt hebt

Ik ben halverwege stom geworden en de hemel weet alleen wat de toekomst biedt

En je luistert nog steeds niet

Je verliest je focus

Het geluid ontwikkelt zich en omhult je tot je doof bent

Maar het is gewoon te makkelijk

Weer een onproductieve dag

Nou, ik vraag je of je me ooit nodig zult hebben

Jij zegt nee, nee

Dus ik kan zeggen dat je me dat nooit hebt verteld

Maar je overtreedt de regels

Je legt de basis voor een opstand

Je speelt met vuur

Je maakt een leugenaar van me

En je speelt de dwaas

De verdrijving van al je skeletten mogelijk maken

Neem even de tijd en laat het bezinken

En ben je er trots op een wegloper te zijn?

Tussen een menigte vreemden

Een bedreiging, al was het maar voor jezelf

Dus je lest je dorst met wat nieuwe woede

Maar het is nooit genoeg

En het bewijs stapelt zich op

En de dunne banden die ons binden zitten vast

Ik heb geen tijd meer en ik ben de lul

Dit had absoluut niet mogen gebeuren

Het had een wandeling in het park moeten zijn

Maar toen kwamen deze onweerswolken neer en eindigde ons verblijf

En nu maken we kunst in het donker

En ik zei dat ze geen enkel woord tegen je moesten zeggen

En dit is het laatste dat ik je wilde laten doorstaan

Wat had ik van haar kunnen verwachten?

En door een wrede speling van het lot was het laatste wat ze hoorde

Twee gitaren, een manische en een boze

Dat vervaagde als twee lichtstralen

Ze klonken als een gelukkig gezin

Terwijl ze haar ingevallen wangen welterusten kusten

Om verder de rivier af te drijven

En kom nooit meer stroomopwaarts

Oh, ik beloof dat ik haar niet zal bevrijden

Ze begroef me in Tennessee

Ver weg van Venice Beach en alle vijanden die ik hier heb gemaakt

We hadden zo'n goede chemie

Ik heb je nooit nodig gehad om me te censureren of me teder te behandelen

Maar dan die plenipotentiële energie

Het stroomde als regen naar beneden en maakte me volkomen eindeloos sprakeloos

Dus nu, bij God, ik hoop dat je het ziet

Je had een betere vriend voor me kunnen zijn

Ik weet zeker dat je zult fluiten terwijl de threnody speelt

Maar terwijl ze mijn lichaam in de bruuske, verontwaardigde aarde laten vallen

Ik weet dat je zult beseffen hoe erg het je spijt voor wat het ook waard is

Maar dat is helaas bitter weinig

En een paar kostbare niet-vastgelegde momenten te laat

Het is voorbij schat, het is officieel

Dus vertel me nu, was het het wachten waard?