Flugangst - Gisbert zu Knyphausen

Ich und die Leidenschaft

Was für eine ungewohnte Kombination

Ich weiß auch nich genau, wie das passieren konnte

Aber hier steht auf einmal ein Sprungbrett

Was für eine merkwürdige Situation

Soll ich jetz springen — oder was?

Und ich stehe auf und renne los

Und stoße blind gegen die immer gleichen Fragen

Die kleinen Teufel meiner Angst sind immer bei mir

Schießen mir Pfeile in den Magen

In meinem Kopf die Melodien aus tausend Jahren

Sie zermürben meine Phantasie

Und da vorne schon das Brett

Und dann der Abgrund

Und ich singe jetzt — oder nie!

Jetzt oder nie, oder nienienienie!

Ich und die Schwerkraft

Was für eine nervenaufreibende Kombination

Ach wenn das «Gradestehen» nich' schon so anstrengend wär

Manchmal weiß ich nichmehr, weiß ich nichmehr

Wo unten und oben is', aber das hat eine ungeheure Faszination

Und ich glaub so rum, ja so rum bin ich richtig

Kann mir einer mal verraten wieso wir sind

Wie wir sind in diesen Tagen

Unsre Ohren empfangen alles in Reinform

Und ich hör dich noch sagen, klar und deutlich:

Durch die Straßen fegen wir den kalten Wind

Wie die Kinder ihre Phantasie

Und wir atmen die Musik

So gut wie heute gings uns selten — oder vielleicht nie!

Vielleicht auch nie, vielleicht auch nie, nie nie nie!

Und ich trag den schwierigen Stempel der Stadt auf der Stirn

Und es dauert nichmehr lang und er brennt sich mir ins Hirn

Anstatt Haaren — wachsen mir WUNDERVOLLE FLAUSEN AUS DEM KOPF!

Ich trag den schwierigen Stempel der Stadt auf der Stirn

Und es dauert nichmehr lang und er brennt sich mir ins Hirn

Anstatt Haaren — wachsen mir WUNDERVOLLE FLAUSEN AUS DEM KOPF!

Und die gehn' so…

ik en de passie

Wat een ongebruikelijke combinatie

Ik weet ook niet precies hoe dat kon gebeuren

Maar ineens is hier een springplank

Wat een vreemde situatie

Moet ik nu springen - of wat?

En ik sta op en ren

En loop steeds weer blindelings tegen dezelfde vragen aan

De kleine duivels van mijn angst zijn altijd bij me

Schiet me pijlen in de maag

In mijn hoofd de melodieën van duizend jaar

Ze slijten mijn fantasie

En daar voorin al het bord

En dan de afgrond

En ik zing nu - of nooit!

Het is nu of nooit, of nooit nooit!

ik en de zwaartekracht

Wat een zenuwslopende combinatie

Oh, als "opstaan" niet zo vermoeiend was

Soms weet ik het niet meer, ik weet het niet meer

Waar is beneden en boven, maar dat heeft een enorme fascinatie

En ik denk dat dat het zo'n beetje is, ja dat is ongeveer hoe ik gelijk heb

Kan iemand me vertellen waarom we zijn?

Zoals we tegenwoordig zijn

Onze oren ontvangen alles in zijn pure vorm

En ik hoor je nog steeds luid en duidelijk zeggen:

Door de straten vegen we de koude wind

Net als kinderen hun fantasie

En we ademen de muziek

We voelden ons zelden zo goed als vandaag - of misschien nooit!

Misschien nooit, misschien nooit, nooit nooit nooit!

En ik draag het moeilijke stempel van de stad op mijn voorhoofd

En het zal niet lang duren voordat het in mijn hersenen brandt

In plaats van haar - ik heb PRACHTIGE FLISS DIE UIT MIJN HOOFD GROEIEN!

Ik draag het moeilijke stempel van de stad op mijn voorhoofd

En het zal niet lang duren voordat het in mijn hersenen brandt

In plaats van haar - ik heb PRACHTIGE FLISS DIE UIT MIJN HOOFD GROEIEN!

En ze gaan zo...