Da capo - Giada

Adesso che non riesco più

a guardarti dentro agli occhi

e tu,

tu hai paura che io ti tocchi ancora

e adesso che a casa

tutti gli specchi sono rotti

e il futuro,

è da ricominciare.

È un ricordo lontano

una linea interrotta

che ci taglia la mano

e adesso che

siamo così distanti

ripartiamo da capo

ritorniamo a quel giorno

dove tutto è iniziato.

Adesso che non riesco più

a trovare le parole giuste

tu,

non sai ascoltare

perché non ti vuoi fare troppo male

un’altra volta,

chiudi a chiave quella porta

e ti nascondi

nei tuoi silenzi

per cancellare quel dolore

e quel calore che è rimasto

intrappolato sotto pelle

non hai modo di riviverlo mai.

È un ricordo lontano

una linea interrotta

che ci taglia la mano

e adesso che

siamo così distanti

e ogni gesto è sbagliato

io ti chiedo lo stesso

ripartiamo da capo.

Era quasi

primavera

e la neve si scioglieva

e diventava un fiume in piena di noi

e la vita era

leggera.

È un ricordo lontano

una linea perfetta

che ci unisce la mano

e adesso che

noi non siamo distanti

come ci era sembrato

ritorniamo a quel giorno

in quell’attimo esatto

ripartiamo da capo.

Nu ik niet meer kan

om in je ogen te kijken

en jij,

je bent bang dat ik je weer zal aanraken

en dat nu thuis

alle spiegels zijn kapot

en de toekomst,

je moet opnieuw beginnen.

Het is een verre herinnering

een gebroken lijn

dat snijdt onze hand

en nu dat

we zijn zo ver weg

laten we helemaal opnieuw beginnen

laten we teruggaan naar die dag

waar het allemaal begon.

Nu ik niet meer kan

om de juiste woorden te vinden

Jij,

je kunt niet luisteren

omdat je niet te veel gekwetst wilt worden

een andere keer,

doe die deur op slot

en je verstopt je

in je stiltes

om die pijn uit te wissen

en die warmte die bleef

gevangen onder de huid

je kunt het nooit opnieuw beleven.

Het is een verre herinnering

een gebroken lijn

dat snijdt onze hand

en nu dat

we zijn zo ver weg

en elk gebaar is verkeerd

Ik vraag jou hetzelfde

laten we helemaal opnieuw beginnen.

Het was bijna

voorjaar

en de sneeuw smolt

en het werd een rivier vol met ons

en het leven was

licht.

Het is een verre herinnering

een perfecte lijn

dat voegt zich bij onze hand

en nu dat

we zijn niet ver weg

zoals het ons had geleken

laten we teruggaan naar die dag

precies op dat moment

laten we helemaal opnieuw beginnen.