Ocean Eyes - Ghost Heart

I feel so cold

Tonight

I walk this path alone

So desperate to find

Some peace of mind

I stare out at

The tide

As sunlight fades to night

Notes ringing in my ears

But I still hear my fears calling me back

Back to where I was before

Before the pain inside

Became too much to hide

Is this the end

Of everything that I have known

As the foundations bend

I’m powerless to mend

These fractures

Is this the end of all I’ve known?

Destined to wind up on my own

The saddest epilogue to end this tragic story

As the ocean is roaring

And the white noise surrounds me

I am lost in my thoughts

And I feel the ache from the weight in my heart

Is this the end of all I’ve known?

Destined to wind up on my own

The saddest epilogue to end this tragic story

The burden

The guilt

Of love unfulfilled

(If you ever believed in this

Just know it’s now or never)

The pressure

The stress

Of words so meaningless

(If you can’t say it now

Then don’t you even bother)

The burden

The guilt

Of love unfulfilled

(If you believe in me

Then don’t give up that way)

The pressure

The stress

Of words so meaningless

(The words are in my heart

But my tongue can’t spit them out)

And now I’m just a man

Staring out at the waves

Reaching toward the horizon

As I’m washed away

I feel so hollow

This feels so bleak

I’m left without a word to speak

And now it’s me

That you despise

So I slowly close my ocean eyes

Ik heb het zo koud

Vanavond

Ik bewandel dit pad alleen

Zo wanhopig om te vinden

Een beetje gemoedsrust

Ik staar naar buiten

Het getij

Terwijl het zonlicht overgaat in de nacht

Notities suizen in mijn oren

Maar ik hoor nog steeds dat mijn angsten me terugroepen

Terug naar waar ik eerder was

Voor de pijn van binnen

Werd te veel om te verbergen

Is dit het einde

Van alles wat ik heb geweten

Terwijl de fundamenten buigen

Ik ben machteloos om te herstellen

Deze breuken

Is dit het einde van alles wat ik heb gekend?

Voorbestemd om in mijn eentje te eindigen

De meest trieste epiloog om dit tragische verhaal te beëindigen

Terwijl de oceaan brult

En de witte ruis omringt me

Ik ben in mijn gedachten verzonken

En ik voel de pijn van het gewicht in mijn hart

Is dit het einde van alles wat ik heb gekend?

Voorbestemd om in mijn eentje te eindigen

De meest trieste epiloog om dit tragische verhaal te beëindigen

De last

Het schuldgevoel

Van onvervulde liefde

(Als je hier ooit in hebt geloofd

Weet gewoon dat het nu of nooit is)

De druk

De stress

Van woorden die zo betekenisloos zijn

(Als je het nu niet kunt zeggen

Doe dan niet eens de moeite)

De last

Het schuldgevoel

Van onvervulde liefde

(Als je in mij gelooft

Geef dan niet op die manier op)

De druk

De stress

Van woorden die zo betekenisloos zijn

(De woorden zijn in mijn hart

Maar mijn tong kan ze niet uitspugen)

En nu ben ik gewoon een man

Staren naar de golven

Reikend naar de horizon

Terwijl ik weggespoeld ben

Ik voel me zo hol

Dit voelt zo somber

Ik heb geen woord meer te zeggen

En nu ben ik het

Dat je veracht

Dus ik sluit langzaam mijn oceaanogen