Espaço - GD

Pivete vive, os nossos não

(baixada, baixada)

Ainda não

Me segurei pra não deixar que eles caíssem

Ele disse, eu sabia mas não avisei

Enquanto o mal nos consumia ela ria

Tudo brilha reluzente num sonho sem lei

Mas nada vive nesse quarto, as estrelas se apagaram

Nossos sonhos são largados e sorriram os que cercaram

Último suspiro, ultimo cigarro

Barulhos de tiro, me volto pro alto

Meu corpo se aquece, cheiro de asfalto

Nada foi perdido, tudo foi roubado

De surto em surto eu vjo um mundo obscuro e seguro

Completo impuro, sagrado e culto

Mas o tempo é curto, uma chance é muito

Pra eu ter que largar tudo, ir de volta pro mundo

Ressignificar o puro… minha vida num pulo

Pivete leeft, de onze niet

(naar beneden, naar beneden)

Nog niet

Ik hield mezelf vast om ze niet te laten vallen

Hij zei: ik wist het, maar ik heb het je niet verteld

Terwijl het kwaad ons verteerde, lachte ze

Alles schijnt helder in een wetteloze droom

Maar er leeft niets in die kamer, de sterren gingen uit

Onze dromen worden verlaten en de mensen om hen heen glimlachen

Laatste adem, laatste sigaret

Schietgeluiden draai ik naar de top

Mijn lichaam warmt op, de geur van asfalt

Er is niets verloren, alles is gestolen

Van uitbraak tot uitbraak zie ik een donkere en veilige wereld

Volkomen onzuiver, heilig en beschaafd

Maar de tijd is kort, één kans is te veel

Voor mij om alles te laten vallen, terug te gaan naar de wereld

Re-significeer het pure... mijn leven in één sprong