Monument - Gas Huffer

I dreamt I saw a monument

Erected in my name,

The mayor was there to cut the ribbon

Still nobody came

The pond was stocked with fishes

Hand selected, one-by-one,

Refreshments for a thousand sat there spoiling in the sun

Sculptors from italy,

Carving a marble me,

Incredibly lifelike hair,

Read the inscription there

Donated all his time,

Concocting silly rhymes,

And waiting for the dinner bell to chime

It was a snow-white edifice, all flecked

With gold and green

But when they pulled the curtain,

There was noone to be seen

The wind blew long and cold

Between the chairs arranged in rows,

The only thing upon them

Were the streamers and bows

Sculptors from italy,

Carving a marble me,

Incredibly lifelike hair,

Read the inscription there

Donated all his time,

Concocting silly rhymes,

And waiting for the dinner bell to chime

The mayor packed up his scissors,

And removed his beaver hat

He figured he should go,

The Veuve Clicquot had all gone flat

The keynote speaker took one lok and got back into the cab

His words already etched

Upon that alabaster slab

Ik droomde dat ik een monument zag

opgericht in mijn naam,

De burgemeester was er om het lint door te knippen

Er kwam nog steeds niemand

De vijver was gevuld met vissen

Met de hand geselecteerd, één voor één,

Verfrissingen voor duizend zaten daar te verwennen in de zon

beeldhouwers uit italië,

Een marmeren me snijden,

Ongelooflijk levensecht haar,

Lees de inscriptie daar

Al zijn tijd geschonken,

dwaze rijmpjes verzinnen,

En wachten tot de etensbel gaat

Het was een sneeuwwit gebouw, helemaal bevlekt

Met goud en groen

Maar toen ze het gordijn trokken,

Er was niemand te zien

De wind blies lang en koud

Tussen de stoelen in rijen gerangschikt,

Het enige dat op hen rust

Waren de slingers en strikken?

beeldhouwers uit italië,

Een marmeren me snijden,

Ongelooflijk levensecht haar,

Lees de inscriptie daar

Al zijn tijd geschonken,

dwaze rijmpjes verzinnen,

En wachten tot de etensbel gaat

De burgemeester pakte zijn schaar,

En nam zijn beverhoed af

Hij dacht dat hij moest gaan,

De Veuve Clicquot was helemaal plat gegaan

De keynote spreker nam een ​​lok en stapte terug in de cabine

Zijn woorden zijn al geëtst

Op die albasten plaat