Nevertheless -

Endless rails

Empty space

The train is hurtling through the night and I’m alone in empty coach

Light spots run away, then new ones approach from the dark

From the dark

So it was

I was heading to the strange city of the midnight sun

Can I leave my inner hell, or it is just aimless run?

But for now just the road exists

Plains that covered with mist

And the rattle of tireless wheels

And no more me

Heil the nordic city

I’m right here in front of you

The old emperor Peter

Accept my challenge, assuage my throe

But these bold words left untold

And the city was so cold

And beyond expression beautiful

But there is no place for the exile

Roaming in the maze of

Narrow streets and well courtyards

I was waiting for a sign

How to calm my weary heart

But the world around was quiet

And my cry left unrequited

All the things were passing me by

Who can ever hear the silent cry?

Afternoon I saw my death

Arrogant and confident

Strolling leisurely in the crowd on the far side of the street

Crimson patterns in my eyes

And the chill from the other side went down the spine

At the sunset I went down

Almost ready to give up

But salvation came from an orchestra which was playing in the park

Half-forgotten retro tune

Caught me with the lulling croon

And it blew my soul beyond the horizon

Still alive

In the deep of night I find myself still alive

I don’t know why

Is this a second chance of just unkind jibe?

An opportunity

To fix everything that someone granted to me

Could it be?

Or just wanton prolongation of the agony?

Though my soul was torn apart

And my ego’s skin is sloughed

I left there a piece of heart

But it does not matter now

For now just the road exists

Uncertain future in the mist

And the wrath of hunted beast

But not pain

Wonders that I have to see

'til I meet my destiny

No more me but nevertheless

Here I am

Eindeloze rails

Lege ruimte

De trein raast door de nacht en ik zit alleen in een lege bus

Lichte vlekken lopen weg, dan naderen nieuwe vanuit het donker

uit het donker

Zo was het

Ik was op weg naar de vreemde stad van de middernachtzon

Kan ik mijn innerlijke hel verlaten, of is het gewoon doelloos rennen?

Maar voorlopig bestaat alleen de weg

Vlakten die bedekt waren met mist

En het geratel van onvermoeibare wielen

En ik niet meer

Heil de noordse stad

Ik sta hier voor je

De oude keizer Peter

Accepteer mijn uitdaging, kalmeer mijn strijd

Maar deze gedurfde woorden bleven onverteld

En de stad was zo koud

En voorbij expressie mooi

Maar er is geen plaats voor de ballingschap

Zwerven in het doolhof van

Smalle straatjes en binnenhofjes

Ik wachtte op een teken

Hoe kan ik mijn vermoeide hart kalmeren?

Maar de wereld was stil

En mijn schreeuw bleef onbeantwoord

Alle dingen gingen aan me voorbij

Wie kan ooit de stille kreet horen?

Middag zag ik mijn dood

Arrogant en zelfverzekerd

Rustig slenteren in de menigte aan de andere kant van de straat

Karmozijnrode patronen in mijn ogen

En de kou van de andere kant ging langs de ruggengraat

Bij de zonsondergang ging ik naar beneden

Bijna klaar om op te geven

Maar redding kwam van een orkest dat in het park speelde

Half vergeten retro deuntje

Betrapte me met de sussende croon

En het blies mijn ziel achter de horizon

Nog in leven

In het diepe van de nacht merk ik dat ik nog leef

Ik weet niet waarom

Is dit een tweede kans op gewoon onaardige gijzeling?

Een kans

Om alles te repareren wat iemand mij heeft gegeven

Zou het kunnen?

Of gewoon moedwillige verlenging van de pijn?

Hoewel mijn ziel verscheurd was

En de huid van mijn ego is verveld

Ik heb daar een stukje hart achtergelaten

Maar het maakt nu niet uit

Voorlopig bestaat alleen de weg

Onzekere toekomst in de mist

En de toorn van het opgejaagde beest

Maar geen pijn

Wonderen die ik moet zien

tot ik mijn lot ontmoet

Ik niet meer, maar toch

Hier ben ik