Citadels -

It’s just contempt calling you out

When everyone else kneels down

You scream in your head, cut tongue from your mouth

When everyone else is so loud

Bellowing the only phrase they know now

«bottoms up: the city is sinking!»

Let them rot, if nobody follows;

The steel in my voice won’t hold

The sky presses down

The Rubicon is long gone;

Let them rot, regrets raise no citadels

It’s just contempt calling your bluff

This eulogy of ruin never ends, and you’ve heard enough

You rouse from an empire

Waking to whiskey, quarries for gravestones, and guillotines

Bottoms up: the city is sinking

Het is gewoon minachting die je uitroept

Als iedereen knielt

Je schreeuwt in je hoofd, snijdt de tong uit je mond

Als alle anderen zo luid zijn

De enige zin die ze nu kennen brullen

«bottom up: de stad zinkt!»

Laat ze rotten, als niemand volgt;

Het staal in mijn stem houdt niet stand

De lucht drukt naar beneden

De Rubicon is al lang voorbij;

Laat ze rotten, spijt voed geen citadels op

Het is gewoon minachting om je bluf te noemen

Deze lofrede op de ondergang eindigt nooit, en je hebt genoeg gehoord

Je ontwaakt uit een rijk

Wakker worden met whisky, steengroeven voor grafstenen en guillotines

Bottom-up: de stad is aan het zinken