50/50 -

He looks at you the way he cannot look directly at a car crash

Slightly off to the left, half asleep, head-first into headlights

Chewing on concrete, trying to decide whether long goodbyes are worse than

nothing

He looks at you as if to say «We Are At Home In The Body,»

But when we’re alone in the lobby it’s hard to find anything to say

There’s no comfort in stained glass or pictures of organs we all have

When it’s just you struggling against the hospital bed

Fighting with myself not to make a memory of this moment

Nothing is worse than long goodbyes

I don’t know how we watch the ones we love die and forget to remember them alive

Hij kijkt naar je zoals hij niet rechtstreeks naar een auto-ongeluk kan kijken

Iets naar links, half in slaap, met het hoofd naar voren tegen de koplampen aan

Kauwend op beton, proberen te beslissen of lang afscheid erger is dan...

niets

Hij kijkt naar je alsof hij wil zeggen: "We zijn thuis in het lichaam",

Maar als we alleen in de lobby zijn, is het moeilijk om iets te zeggen te vinden

Er is geen troost in glas-in-lood of afbeeldingen van orgels die we allemaal hebben

Als jij het bent die tegen het ziekenhuisbed worstelt

Vechtend met mezelf om geen herinnering te maken aan dit moment

Niets is erger dan een lang afscheid

Ik weet niet hoe we degenen van wie we houden zien sterven en vergeten ze levend te herinneren