GELIDI - FOE

Sanguina l’aria, lei scompare piano

E mi svuota il petto

Si gonfia il vento sotto la pelle mia

Io che volevo toccare il cielo però sanguina l’aria

E scompare davvero

E sto a pezzi in un angolo a contare i colpi che ho preso

Mi si ghiacciano gli occhi perché

Siamo gelidi

Come scintille sole

Ho così tanta legna da bruciare

Siamo termiti, ci mangiamo il cuore ma ho ancora fame

Posso morire di te

Posso morire di te

Posso morire di te

Posso morire di te

Non è il freddo a spaccarmi le mani

È questione di sbalzi

Dei passi che passano agli anni e ne soffi ancora

Lo stesso sapore di una pagina vuota

E non ha la stessa pietà

È la scia di un aereo che sfuma e sbiadisce la mia realtà

E tu ti incastri come aria fra le mie paure

E piombi giù dal cielo per divertimento

Voglio un mondo parallelo e non so disegnarlo

Voglio un mondo dove non ne voglio un altro

E siamo gelidi

Come pupille vuote

Ho ancora così tanto da imparare

Siamo termiti, ci mangiamo il cuore ma ho ancora fame

Io voglio morire di te

Voglio morire di te

Io voglio morire di te

Voglio morire di te

Il cielo mi sorride anche se qui sanguina l’aria

E mi avvolge tra le spine di una nuova eternità

E mi avvolge tra le spine di una nuova eternità

E mi avvolge tra le spine di una nuova eternità

De lucht bloedt, ze verdwijnt langzaam

En het maakt mijn borst leeg

De wind zwelt onder mijn huid

Ik die de lucht wilde aanraken, maar de lucht bloedt

En het verdwijnt echt

En ik lig in stukken in een hoek en tel de foto's die ik heb gemaakt

Mijn ogen bevriezen omdat

We hebben het ijskoud

Als vonken zonneschijn

Ik heb zoveel hout om te verbranden

We zijn termieten, we eten ons hart, maar ik heb nog steeds honger

Ik kan aan jou sterven

Ik kan aan jou sterven

Ik kan aan jou sterven

Ik kan aan jou sterven

Het is niet de kou die mijn handen breekt

Het is een kwestie van sprongen

Van de treden die door de jaren heen voorbijgaan en je blaast ze nog steeds op

Dezelfde smaak van een lege pagina

En hij heeft niet dezelfde genade

Het is het spoor van een vliegtuig dat mijn realiteit vervaagt en vervaagt

En je past als lucht tussen mijn angsten

En je valt voor de lol uit de lucht

Ik wil een parallelle wereld en ik kan die niet tekenen

Ik wil een wereld waar ik geen andere wil

En we hebben het ijskoud

Als lege pupillen

Ik heb nog zoveel te leren

We zijn termieten, we eten ons hart, maar ik heb nog steeds honger

Ik wil aan jou sterven

Ik wil aan jou sterven

Ik wil aan jou sterven

Ik wil aan jou sterven

De lucht lacht me toe, ook al bloedt de lucht hier

En het omhult me ​​in de doornen van een nieuwe eeuwigheid

En het omhult me ​​in de doornen van een nieuwe eeuwigheid

En het omhult me ​​in de doornen van een nieuwe eeuwigheid