Тростник -

Видно, небо решило испытать нас на прочность

Чередой нескончаемых бедствий.

Всё теснее зажимы, всё сложнее уроки,

Всё страшнее масштабы последствий.

Под свинцовым дождём, взаперти подо льдом

И в песках, погибая от жажды,

В окруженьи теней, и в бреду, и во сне

Самом жутком твержу: «Мне не страшно».

Терпеливо склонил тонкий стебель тростник,

К воде всё ниже приникая.

Ледяные ветра, снегопады и град,

Всё злее гнут его, но не сломают.

В бесконечном паденьи, в неспокойных видениях,

Что измученный дух будоражат,

Вдоль по лезвию бритвы как пароль, как молитву

Повторяй сто раз подряд: «Мне не страшно».

Терпеливо склонил тонкий стебель тростник,

К воде всё ниже приникая.

Ледяные ветра, снегопады и град,

Всё злее гнут его, но не сломают.

Равнодушные волны, стрелы огненных молний

Ещё пройдут сквозь меня не однажды.

Но так легки и невесомы корабли на горизонте,

И ты со мной — остальное не важно.

Далеко-далеко эхо наших шагов

В холодном воздухе растает.

Пусть ничто не смутит меня на этом пути,

Не испугает, не сломает.

Терпеливо склонил тонкий стебель тростник,

К воде всё ниже приникая.

Ледяные ветра, снегопады и град,

Всё злее гнут его, но не сломают.

Blijkbaar heeft de lucht besloten om onze kracht te testen

Een reeks eindeloze rampen.

De klemmen worden strakker, de lessen worden moeilijker,

De omvang van de gevolgen wordt steeds groter.

Onder de loden regen, opgesloten onder het ijs

En in het zand, stervend van de dorst,

Omringd door schaduwen, en in delirium, en in een droom

De meest verschrikkelijke die ik zeg: "Ik ben niet bang."

Geduldig boog de dunne stengel van het riet,

Steeds lager en lager naar het water.

IJzige wind, sneeuwval en hagel,

Ze buigen het meer en meer, maar breken het niet.

In een eindeloze val, in rusteloze visioenen,

Wat een gekwelde geest prikkelt,

Langs de rand van het scheermes als een wachtwoord, als een gebed

Herhaal honderd keer achter elkaar: "Ik ben niet bang."

Geduldig boog de dunne stengel van het riet,

Steeds lager en lager naar het water.

IJzige wind, sneeuwval en hagel,

Ze buigen het meer en meer, maar breken het niet.

Onverschillige golven, pijlen van vurige bliksem

Ze zullen meer dan eens door mij heen gaan.

Maar de schepen aan de horizon zijn zo licht en gewichtloos,

En jij bent bij mij - de rest is niet belangrijk.

Ver, ver de echo van onze stappen

Het zal smelten in de koude lucht.

Laat niets me verwarren op dit pad,

Het zal je niet bang maken, het zal je niet breken.

Geduldig boog de dunne stengel van het riet,

Steeds lager en lager naar het water.

IJzige wind, sneeuwval en hagel,

Ze buigen het meer en meer, maar breken het niet.