Тридцать семь -

Будто бы в тяжелом сне, безвольно прикоснувшись ко лбу,

Белыми губами я с тобой прощалась навсегда.

Темной ночью уходили корабли в свой дальний путь

Для того, что бы уже не возвратиться никогда.

В гулкой полуночной тишине я слышу эхо шагов.

Плачет заблудившийся ребенок одинокий, ничей.

То были твои лучшие стихи из самых лучших стихов,

Только, к сожалению, ты больше их не сможешь прочесть.

Припев:

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Твой израненный крейсер уходит на дно.

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Его черные флаги навеки со мной.

Прикасаюсь теплою рукою к ледяному стволу.

Мертвая петля воспоминаний не дает мне дышать.

Снова я бегу, себя не помня, сквозь ночную мглу,

Только если б можно было от такого убежать.

Припев:

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Твой израненный крейсер уходит на дно.

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Его черные флаги навеки со мной.

Столько дней прошло, но эту жажду мне не утолить.

Треснул мой кувшин, и стала горькою любая вода.

Снова я на пристани с тобой прощаюсь навсегда

И смотрю, как медленно уходят в дальний путь корабли.

Припев:

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Твой израненный крейсер уходит на дно.

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Его черные флаги навеки со мной.

Als in een zware droom, slap zijn voorhoofd aanrakend,

Met witte lippen heb ik voor altijd afscheid van je genomen.

Op een donkere nacht vertrokken de schepen op hun lange reis

Om nooit meer terug te keren.

In de weergalmende stilte van middernacht hoor ik de echo van voetstappen.

Een verloren kind huilt, eenzaam, van niemand.

Dat waren je beste verzen van de beste verzen,

Alleen zul je ze helaas niet meer kunnen lezen.

Refrein:

Zevenendertig.

Zevenendertig.

Je gewonde kruiser zinkt.

Zevenendertig.

Zevenendertig.

Zijn zwarte vlaggen zijn voor altijd bij mij.

Ik raak de ijsstam aan met een warme hand.

De dode lus van herinneringen laat me niet ademen.

Opnieuw ren ik, mezelf niet herinnerend, door de duisternis van de nacht,

Alleen als je hiervoor zou kunnen vluchten.

Refrein:

Zevenendertig.

Zevenendertig.

Je gewonde kruiser zinkt.

Zevenendertig.

Zevenendertig.

Zijn zwarte vlaggen zijn voor altijd bij mij.

Er zijn zoveel dagen verstreken, maar ik kan deze dorst niet lessen.

Mijn kruik kraakte en al het water werd bitter.

Weer sta ik op de pier om voor altijd vaarwel tegen je te zeggen

En ik kijk hoe de schepen langzaam een ​​lange reis maken.

Refrein:

Zevenendertig.

Zevenendertig.

Je gewonde kruiser zinkt.

Zevenendertig.

Zevenendertig.

Zijn zwarte vlaggen zijn voor altijd bij mij.