Шиповник -

В железобетонных склепах, на стенах замшелых слизни,

Но я хочу видеть небо, я пробуждаюсь к жизни

Ростки упрямые лезут, как несокрушимый поршень

И даже в ржавом железе и даже камень раскрошен

Снаружи так много света, пьёт собака из лужи

Отрядом колючих веток я прорываюсь наружу

Я осыпаю белым рокот машин и слякоть

И поздравляю небо взрывами красных ягод

Взрывами красных ягод

Подземными бункерами

Среди обломков орудий

Солдаты погибших армий

Блуждают с простреленной грудью

Переплелись мои корни в тесной братской могиле

Скажу им: «Закончились войны!», скажу им: «Вы победили!»

Моя колючая кожа - это печальная память:

Я знаю о смерти больше, чем можно себе представить.

В железобетонных склепах, на стенах замшелых слизни,

Но я хочу видеть небо, я пробуждаюсь к жизни.

In crypten van gewapend beton, op de muren van bemoste naaktslakken,

Maar ik wil de lucht zien, ik word wakker tot leven

Koppige spruiten klimmen als een onverwoestbare zuiger

En zelfs in roestig ijzer en zelfs steen wordt verbrijzeld

Er is zoveel licht buiten, de hond drinkt uit de plas

Met een detachement doornige takken breek ik uit

Ik douche wit op het gerommel van auto's en sneeuwbrij

En feliciteer de lucht met explosies van rode bessen

Explosies van rode bessen

ondergrondse bunkers

Tussen de wrakstukken van geweren

Soldaten van gevallen legers

Zwerven met een schot door de borst

Mijn wortels verstrengeld in een krap massagraf

Ik zal ze zeggen: "De oorlogen zijn voorbij!" Ik zal ze zeggen: "Je hebt gewonnen!"

Mijn stekelige huid is een droevige herinnering:

Ik weet meer over de dood dan je je kunt voorstellen.

In crypten van gewapend beton, op de muren van bemoste naaktslakken,

Maar ik wil de lucht zien, ik word wakker tot leven.