Разбег -

Суета отдаляет нас друг от друга,

Оплетая все мысли паутиною липкой,

Оттого порой бывает трудно

Различать меж малым и великим.

Суета — это клетка для жертв гипноза,

И хотя её двери настежь открыты,

Только мало, кто из нас находит

В себе силы, чтоб ее покинуть.

Припев:

Превозмогая спазмы и судороги,

Вспышки отчаяния, волны безумия,

Я разрываю липкие путы,

Ядовитого, скользкого спрута.

На пути в мир незыблемых истин,

Где каждый поступок осмыслен,

По ту сторону ада и рая

Я свободна, я начинаю разбег.

Откровения, ждут тебя словно птицы,

Что готовы вспорхнуть с заснеженных веток.

Не спугни их грубою бессмыслицей,

Ведь они боятся суеты.

Мне осталось ещё несколько шагов

В сторону открытых дверей,

Только б вырвать голову из тисков,

И прочь из тесной клетки поскорей.

Припев:

На просторы полей, на волю,

К безграничному синему морю,

К диким травам, к неистовым волнам,

Над грозою, над вспышками молний.

Быстрее, чем пламя и ветер,

Уже почти со скоростью света,

В направлении лунных приливов

Отрываясь вверх от земли…

Бежать от жестоких симптомов невроза,

От игр без правил, от спектаклей постылых,

От этой утомительнейшей прозы,

Надоевшей мне до тошноты.

Припев:

Сквозь анфилады бесчисленных комнат

По коридорам душным и тёмным,

Вдоль шоссе, уходящего в небо,

Через сад, засыпанный снегом.

Парк, пустырь, нет дороги назад

Дальше — взлётная полоса,

Оттолкнуться и чувствовать пламя,

Искр звезд у меня под ногами…

IJdelheid scheidt ons van elkaar,

Alle gedachten weven met kleverige spinnenwebben,

Daarom is het soms moeilijk

Maak onderscheid tussen klein en groot.

Vanity is een kooi voor slachtoffers van hypnose

En hoewel de deuren wijd open staan,

Slechts weinigen van ons vinden

Ik heb de kracht om haar te verlaten.

Refrein:

Het overwinnen van spasmen en convulsies,

Flitsen van wanhoop, golven van waanzin

Ik verbreek kleverige banden,

Giftige, gladde octopus.

Op weg naar de wereld van onwankelbare waarheden,

Waar elke actie zinvol is,

Aan de andere kant van hel en hemel

Ik ben vrij, ik begin te rennen.

Openbaringen, wachten op je als vogels

Dat ze klaar zijn om van besneeuwde takken te fladderen.

Maak ze niet bang met grove onzin,

Ze zijn immers bang voor de drukte.

Ik heb nog een paar stappen te gaan

naar open deuren,

Gewoon om mijn hoofd uit de bankschroef te trekken,

En zo snel mogelijk uit de krappe kooi komen.

Refrein:

Naar de uitgestrektheid van velden, naar vrijheid,

Naar de grenzeloze blauwe zee

Naar wilde kruiden, naar gewelddadige golven,

Boven de storm, boven de bliksemflitsen.

Sneller dan vuur en wind

Bijna met de snelheid van het licht

In de richting van de maangetijden

Opstaan ​​uit de grond...

Ren weg van de wrede symptomen van neurose,

Van spelletjes zonder regels, van hatelijke optredens,

Van dit vervelende proza,

Moe van me tot het punt van misselijkheid.

Refrein:

Door de enfilade van talloze kamers

Langs de benauwde en donkere gangen,

Langs de snelweg die naar de hemel leidt

Door een besneeuwde tuin.

Park, woestenij, geen weg terug

De volgende is de landingsbaan.

Duw af en voel de vlam

Vonken van sterren onder mijn voeten...