Проповедники -

Кто-кто эти тени за углом,

Мы-мы в этом городе ночном.

Уже не приматы, ещё не боги,

Сгустки молекул, одни из многих.

Пошлём, что накрылось — сорвалось,

Пойдём, всё ненужное отбрось.

Недосягаемы, слегка парим,

Ощущаем, не говорим.

Припев:

Поднимаются, плавно планируя вниз,

Распадаясь на множество маленьких искр.

Силуэты проповедников счастий простых,

Сквозь запреты, дома, провода и мосты.

Мерцал, этот город много раз

В огнях, проплывал он мимо нас,

Дразнил темнотой, хаотичностью линий,

Огни над водой.

Есть ли что-то красивей?

Не век же уныло прозябать,

Теперь наша очередь мерцать.

Легки облака, но мы легче их всех,

Изящно уходим влево и вверх.

Припев:

Мы дрейфуем, упиваясь каждым мгновением,

По течению, без цели и направления.

Всё смешалось в неразборчиво-яркие пятна,

Красота не всегда объяснима, понятна.

К нам-к нам, кто-то беспричинно груб,

На нас точит ядовитый зуб.

Прячет обиду давно глубоко,

Только от нас, это так далеко.

Всё бред, не пеняй на миражи:

«Пока», гравитации скажи.

Рук таких нет, чтобы могли

К нам дотянуться с Земли.

Припев:

Поднимаются, плавно планируя вниз,

Распадаясь на множество маленьких искр.

Силуэты проповедников счастий простых,

Сквозь запреты, дома, провода и мосты.

Мы дрейфуем, упиваясь каждым мгновением,

По течению, без цели и направления.

Всё смешалось в неразборчиво-яркие пятна,

Красота не всегда объяснима, понятна.

Wie zijn deze schaduwen om de hoek,

We zijn 's nachts in deze stad.

Geen primaten meer, nog geen goden,

Clusters van moleculen, een van de vele.

We sturen wat gedekt is - het is kapot,

Laten we gaan, gooi al het onnodige weg.

Ontoegankelijk, licht stijgend,

We voelen, we spreken niet.

Refrein:

Stijgen, soepel plannen naar beneden,

Opbreken in vele kleine vonken.

Silhouetten van predikers van eenvoudig geluk,

Door verboden, huizen, draden en bruggen.

Flikkerde, deze stad vele malen

In de vuren zeilde hij langs ons heen,

Geplaagd door de duisternis, de willekeur van de lijnen,

Lichten boven water.

Is er iets mooiers?

Het is geen eeuw om droevig te vegeteren,

Nu is het onze beurt om te flikkeren.

Wolken zijn licht, maar wij zijn lichter dan ze allemaal,

Sierlijk gaan we naar links en omhoog.

Refrein:

We drijven, genietend van elk moment,

Op drift, zonder doel en richting.

Alles was vermengd tot onleesbare lichtpuntjes,

Schoonheid is niet altijd verklaarbaar, begrijpelijk.

Voor ons, voor ons, is iemand onredelijk onbeleefd,

Een giftige tand slijpt ons.

Verbergt wrok diep voor een lange tijd,

Alleen van ons, het is zo ver weg.

Het is allemaal onzin, geef luchtspiegelingen niet de schuld:

Dag, zeg zwaartekracht.

Zulke handen zijn er niet om te kunnen

Reik naar ons vanuit de aarde.

Refrein:

Stijgen, soepel plannen naar beneden,

Opbreken in vele kleine vonken.

Silhouetten van predikers van eenvoudig geluk,

Door verboden, huizen, draden en bruggen.

We drijven, genietend van elk moment,

Op drift, zonder doel en richting.

Alles was vermengd tot onleesbare lichtpuntjes,

Schoonheid is niet altijd verklaarbaar, begrijpelijk.