Маятник вечности -

В который раз в заворожённом зале

На скользкой, накренившейся трапеции,

Как будто гутаперчивая кукла, я лечу под самый купол,

Чтобы исполнить сальто с похолодевшим сердцем.

И отступать уже, конечно, поздно,

Горит висок и нервы на пределе.

И дробь звучит всё громче и тревожней,

И стынет кровь под кожей,

И я уже вижу звёзды в замедленном падении.

Ты где-то рядом в небе грозовом,

За циферблатом лунного затмения.

Сквозь пелену и пасмурную полночь,

Спешишь, ко мне на помощь,

Чтобы предупредить неверное движение.

Затеряно во времени, согрето золотыми лучами,

Маленькое пёрышко летит над океаном безбрежным.

Невидимый маятник тихо качается

Между отчаяньем и новой надеждой.

В полярных льдах застыли корабли,

Писатель умер, не окончив повесть.

И машинист метро ведёт свой поезд,

С закрытыми глазами сквозь мрак и пустоту

До огненной земли.

И посреди дымящихся обломков,

Опять найдут один лишь чёрный ящик.

Бессмысленные сведенья хранящий,

А рядом с ним нелепый обрывок тонкой ленты

Из голубого шелка.

Застыв у края пропасти, я слушаю твой голос печальный,

Маленькое пёрышко летит над океаном безбрежным.

Невидимый маятник тихо качается

Между отчаяньем и новой надеждой.

Давай, считая звёзды на ветру,

Пить кофе из пластмассовых стаканов.

Ловить губами первые снежинки

И обнимать друг друга замёрзшими руками,

Пока ещё мы живы.

Если потемнеет горизонт и будет время прощаться,

Маленькое пёрышко подхватит белокрылая чайка.

А маятник вечности будет также качаться,

Между радостью и новой печалью.

Wederom in de betoverde zaal

Op een glibberig, gekanteld trapezium,

Als een gut-percha-pop vlieg ik onder de koepel,

Om salto's te maken met een koud hart.

En natuurlijk is het te laat om je terug te trekken,

De tempel staat in brand en de zenuwen staan ​​op scherp.

En het schot klinkt luider en verontrustender,

En het bloed bevriest onder de huid,

En ik kan de sterren al langzaam zien vallen.

Je bent ergens dichtbij in de stormachtige lucht,

Achter de wijzerplaat van de maansverduistering.

Door de sluier en bewolkte middernacht,

Haast je om me te helpen

Om verkeerde bewegingen te voorkomen.

Verloren in de tijd, opgewarmd door gouden stralen,

Een kleine veer vliegt over de grenzeloze oceaan.

De onzichtbare slinger zwaait stil

Tussen wanhoop en nieuwe hoop.

Schepen bevroor in het poolijs,

De schrijver stierf zonder het verhaal af te maken.

En de metrobestuurder bestuurt zijn trein,

Met gesloten ogen door duisternis en leegte

Naar vurig land.

En tussen het rokende puin,

Nogmaals, er zal slechts één zwarte doos worden gevonden.

Het bewaren van zinloze informatie,

En naast hem ligt een belachelijk stuk dun lint

Van blauwe zijde.

Bevroren aan de rand van de afgrond, luister ik naar je droevige stem,

Een kleine veer vliegt over de grenzeloze oceaan.

De onzichtbare slinger zwaait stil

Tussen wanhoop en nieuwe hoop.

Kom op, tel de sterren in de wind

Drink koffie uit plastic bekers.

De eerste sneeuwvlokken vangen met je lippen

En omhels elkaar met bevroren handen,

Terwijl we nog leven.

Als de horizon donker wordt en er tijd is om afscheid te nemen,

Een witvleugelmeeuw pikt een veertje op.

En de slinger van de eeuwigheid zal ook slingeren,

Tussen vreugde en nieuw verdriet.