Когда ты грустишь -

Когда ты грустишь — мне хочется петь,

И так вот всегда.

Упреком ли, словом захочешь задеть —

Так я не горда.

Ты хмуришься вечно, а я так беспечна,

Не быть нам вдвоем.

Мы разные песни поём — ты о вечном,

А я о земном.

Ты ночью сидишь при свете луны

Над книгой своей.

Страницы алы, а знаки черны,

И ты всё черней.

Сползаются тени из дальних углов

К твоей голове,

А я ухожу на запах костров

По мягкой траве.

А ночь так свежа, и пахнет сирень,

Гудят провода.

Останешься ты стеречь свою тень,

Один, как всегда.

Ты писем не будешь писать и стихов

Про ревность и грусть,

Не станешь моих дожидаться шагов,

И я не вернусь

Als je verdrietig bent, wil ik zingen

En zo is het altijd.

Wil je kwetsen met een verwijt, met een woord...

Dus ik ben niet trots.

Je fronst voor altijd en ik ben zo onvoorzichtig

We hoeven niet samen te zijn.

We zingen verschillende liedjes - je hebt het over het eeuwige,

En ik heb het over de aarde.

Je zit 's nachts bij het licht van de maan

Boven mijn boek.

De pagina's zijn scharlaken en de tekens zijn zwart,

En je wordt steeds zwarter.

Kruipende schaduwen uit verre hoeken

naar je hoofd

En ik vertrek voor de geur van vuur

Op zacht gras.

En de nacht is zo fris, en de sering ruikt,

Draden zoemen.

Blijf je om je schaduw te bewaken,

Een, zoals altijd.

Je gaat geen brieven en gedichten schrijven

Over jaloezie en verdriet

Je wacht niet op mijn stappen

En ik kom niet terug