Thanatos - Fjoergyn

Es knarrt der Thron aus Elfenbein

Porös ist sein Gestell

Von fetten Leibern durchgewetzt

Als man sich satt sah am Gebell

Der grossen Dichter, Pianisten

Die Kultur aus Eimern trinken

Und dem Volk von Flieder künden

So sie auch nach Pisse stinken

Der Samen tropft vom Kinderbett

Herab ins kleine Weihrauchfass

Und mischt sich mit dem Duft der Unschuld

Dem Wein, der kleine Knaben hasst

Und zugleich liebt

Solang man seine Zunge hütet und das

Was hinter Mauern wütet

Am Ende als Fauxpas vergibt

Das nackte Fleisch reibt sich am Tischbein

Leckt sich in den Ärschen satt

Man kotzt das Ansehn’n in den Ausschnitt

Jener, der genügend hat

Sei’s Dekolletee, sei’s Reichtum nur

Parfüm zerschneidet alle Pest

Die als Gestank aus Poren fliesst

Und sich von Armut ficken lässt!

Der Schoss wärmt sich an toten Kötern

Nachdem man eine Frau bestiegen

Und an den Haaren aufgeknüpft

Darf Mann sie in der Schande wiegen

Als hätte sie das Schlangentier

In ihre Schenkel eingetaucht

Und Adam Geilheit aufdiktiert

Da er schlicht keine Liebe braucht

Nen Apfel hat sie sich gestohlen

Weil Erkenntnis menschlich ist

Und der Wille ohne Ketten nicht folglich kleine Kinder frisst

Die Suche nach dem Ziel der Dinge

Kann so unterhaltsam sein

Kultur, das was der Mensch errichtet

Lässt selbst schwarzes Gold erscheinen

De ivoren troon kraakt

Het frame is poreus

Versleten door dikke lichamen

Toen je genoeg zag blaffen

De grote dichters, pianisten

Drink de cultuur uit emmers

En vertel de mensen van seringen

Zelfs als ze naar pis ruiken

Het zaad druipt van het bedje

Beneden in het kleine wierookvat

En vermengt zich met de geur van onschuld

De wijn die kleine jongens haten

En tegelijkertijd houdt van

Zolang je je tong bewaakt en dat

Wat woedt er achter muren

Op het einde vergeven als een faux pas

Het blote vlees wrijft tegen de tafelpoot

Likt zijn ezels vol

Je moet overgeven als je naar het decolleté kijkt

Degene die genoeg heeft

Of het nu decolleté is, of het rijkdom is

Parfum snijdt door alle plagen

Stromend uit de poriën als een stank

En laat armoede haar neuken!

De schoot verwarmt zichzelf op dode straathonden

Na aan boord te zijn gegaan van een vrouw

En vastgebonden bij het haar

Moge de man haar in schaamte sussen

Alsof ze het slangendier had

Ondergedompeld in haar dijen

En lust gedicteerd aan Adam

Omdat hij gewoon geen liefde nodig heeft

Ze stal een appel

Omdat kennis menselijk is

En de wil zonder kettingen eet dus geen kleine kinderen op

De zoektocht naar het doel der dingen

Kan zo vermakelijk zijn

Cultuur, wat de mens bouwt

Verschijnen zelfs zwart goud