Leiermann - Fjoergyn

Eine greise stimme führt mich

Durch die Gassen in die Stadt

Als ein Wesen unbekannt

Allen Blick gefesselt hat…

Aller Wille dreht den Körper

Der sich ganz alleine führt

Rückwärts in das Ungewisse

Wo die Angst den Schwarm berührt

Der aus Vögeln sich gesammelt

In die Höhe aufgescheucht

Rückwärts durch die Strassen fliegt

Ohne irgendein Geräusch

Aus dem Dunst steigt unbeachtet

Ein dürrer Leib mit sanftem Schritt

Die Leier in der Hand

Er spielt sie und summt säuselnd mit ihr mit

Er spielt so wunderschön die Saiten

Als er mit dem Bogen streicht

Ich sehne mich nach Orpheus Armen

Der mir seine Hände reicht

Kurz bevor das Lied verklungen

Hält der Leiermann den Ton

Hebt behutsam seine Stimme

Steigt von seinem Totenthron

Erkennst du mich nicht

Was weichst du zurück?

Wir tanzten zusammen

Schon manch wirres Stück

Im Wandel der Zeiten

Den Beben der Welt

Hast du mich dem Menschen

Zur Seite gestellt

Wir warten auf die Morgenstunde

Ob der Mensch dich sehen will

Ob sein Weg und deine Wunden

Heilen und verwachsen will

Blick nur den Leiermann

Wie er sich winden kann

Gerade noch im Bild verwoben

Plötzlich war er fort

Blick nur den Leiermann

Die Schlangen krochen ihm voran

Als sich meine Lider hoben

Stand ein leerer Ort

Een oude stem leidt me

Door de steegjes de stad in

Onbekend als wezen

Alle ogen waren geboeid...

Alles zal het lichaam veranderen

Wie leidt zichzelf helemaal alleen?

Achteruit in het onbekende

Waar angst crush raakt

Verzameld van vogels

Opgegroeid

Vliegt achteruit door de straten

Zonder enig geluid

Uit de nevel stijgt onopgemerkt op

Een slank lichaam met een zachte stap

De lier in de hand

Hij speelt het en neuriet met haar mee

Hij speelt zo mooi op de snaren

Terwijl hij de boog strijkt

Ik verlang naar de armen van Orpheus

Wie geeft me zijn handen?

Net voordat het lied wegebde

De draailier man houdt de toon

Verheft zachtjes zijn stem

Staat op van zijn doodstroon

Herken je mij niet

Wat ben je aan het huiveren?

We dansten samen

Menig verward stuk

Door de veranderende tijden

De aardbeving van de wereld

heb je me aan de mens gegeven?

opzij zetten

We wachten op het ochtenduur

Of de persoon je wil zien

Of het nu zijn weg en jouw wonden zijn

wil samen helen en groeien

Kijk maar naar de draailier man

Hoe hij kan kronkelen

Even verweven in de foto

Plots was hij weg

Kijk maar naar de draailier man

De slangen kropen voor hem uit

Terwijl mijn oogleden omhoog gingen

Stond op een lege plaats