Auf Bald - Fjoergyn

Still nun, der Winter weint

Sucht sich auszuruhen

Da das Frühjahr längst scheint

Weiß doch in Farbe glänzt die Haut

Verliebte Eiskristalle wurden sich beraubt

Sind schon fast getaut…

Schweigend fällt sein Herz

In den Frost des März

Der Winter zieht sich Stück für Stück

In die Erde nun zurück

Derletzte Atemzug klingt kalt

Behutsam flüstert er «Auf Bald…»

Der Winter zieht sich Stück für Stück

In die Erde nun zurück

Nimmt seine Farben blau und weiß

Und flüstert dann «Auf Bald…»

Ganz leis'… Ganz leis'… Ganz leis'…

GANZ LEIS'!

Er lässt sie frei an diesem Tag

Da Raufreif auf den Knospen lag

Tränen perlen von dem Gesicht

Da heut ein neues Jahr anbricht

Das alte ruht, schläft langsam ein

Es muss das neue Frühjahr sein

Blick nicht zurück, nimm dein Gewand

Leg es dem Frühling in die Hand-

Schlafe nun ein.

Fest und in Ruh

Denn Deine Rückkehr naht schon im Nu…

Rustig nu, de winter huilt

zoekt rust

Omdat de lente al lang is begonnen

De huid glanst wit maar in kleur

IJskristallen in de liefde werden beroofd

Zijn bijna ontdooid...

Zijn hart valt stil

In de vorst van maart

De winter sleept zich beetje bij beetje voort

Nu terug naar de aarde

De laatste adem klinkt koud

Hij fluistert voorzichtig "Tot ziens..."

De winter sleept zich beetje bij beetje voort

Nu terug naar de aarde

Neemt zijn kleuren blauw en wit

En fluistert dan "Tot ziens..."

Stil... Stil... Stil...

ECHT STIL!

Hij laat ze die dag vrij

Omdat er rijp op de knoppen zat

Tranen rollen over zijn gezicht

Als een nieuw jaar vandaag begint

De oude rust uit, valt langzaam in slaap

Het moet de nieuwe lente zijn

Kijk niet achterom, pak je mantel

Leg het in de handen van de lente-

Ga nu slapen.

Stevig en in vrede

Omdat je terugkeer in een mum van tijd nadert...