Angst - Firtan

Warum denn dringt und dringet wieder

Mir Todesangst durch Mark und Bein?

Was rieselt durch die starren Glieder

Und schüttelt mich wie Fieberpein?

Hat alte Blutschuld eingeschrieben

Mich einst in der Lebend’gen Buch?

Sind mir nicht rein die Hände blieben

Von des Verbrechens ew’gem Fluch?

Verbirgt ein mörderischer Sünder

Sich unter meiner Ahnen Zahl

Und schwingt auf Kind und Kindeskinder

Ein zorn’ger Gott den Rachestrahl?

Nichts weiß ich von so dunklen Spuren

Von eigner fluchbelegter Tat

Ich wandle durch des Lebens Fluren

Schlicht wie ein Andrer meinen Pfad

Hab' ich zu kühn nach hellem Wissen

Nach ungefärbtem Licht gestrebt

Den Schleier allzukeck zerrissen

Der sich um Kinderaugen webt?

Ich habe nie gezaget

Vor dem Popanz der feigen Welt!

Ihr Athem bebet

Weil jeder Tag nur Schuldnerfrist

Sie stirbt voraus, derweil sie lebet

Sie weiß: sie ist nicht, weil sie ist

Warum denn dringt und dringet wieder

Mir Todesangst durch Mark und Bein?

Was rieselt durch die starren Glieder

Und schüttelt mich wie Fieberpein?

Es steht ein altes Wort geschrieben

Es schwebt mir vor

Halbhell ist mir’s im Geist geblieben

Mir klingt’s wie: Angst der Kreatur

Vor Geistern auf dem Schlachtfeld stehen

Das legt sich auf die Brust wie Blei

Kann ich dem Feind ins Auge sehen

Wird wohl der Athem wieder frei

Und schreitet er in Feindes-Reihen

Der gründlich stets verfuhr:

Es sei!

Der Tod nur kann befreien

Von aller Angst der Kreatur!

Waarom is het doordringend en opnieuw doordringend?

Ik vrees de dood door merg en been?

Wat sijpelt door de stijve ledematen

En schudt me als koorts pijn?

Geregistreerde oude bloedschuld

Ik ooit in het levende boek?

Ik hield mijn handen niet schoon

Van de eeuwige vloek van misdaad?

Verbergt een moorddadige zondaar

Zichzelf onder mijn voorouderlijk nummer

En swing op kind en kinderkinderen

Een boze god de straal van wraak?

Ik weet niets van zulke donkere sporen

Van zijn eigen vervloekte daad

Ik loop door de wandelgangen van het leven

Net als een ander mijn pad

Ik ben te brutaal voor duidelijke kennis

Streven naar ongekleurd licht

De sluier te brutaal gescheurd

Wie weeft er rond kinderogen?

ik heb nooit geaarzeld

Voor de schrik van de laffe wereld!

je adem trilt

Omdat elke dag alleen debiteurentermijn

Ze sterft vooruit terwijl ze leeft

Ze weet: ze is niet omdat ze is

Waarom is het doordringend en opnieuw doordringend?

Ik vrees de dood door merg en been?

Wat sijpelt door de stijve ledematen

En schudt me als koorts pijn?

Er is een oud woord geschreven

ik heb het in gedachten

Het bleef schemerig in mijn gedachten

Klinkt als angst voor het wezen voor mij

Sta voor geesten op het slagveld

Het nestelt zich als lood op je borst

Ik kan de vijand onder ogen zien

De adem zal waarschijnlijk weer vrij zijn

En hij stapt in vijandelijke gelederen

Die altijd grondig te werk ging:

Het is!

Alleen de dood kan je bevrijden

Van alle angst voor het schepsel!