Bellevue -

I woke up at noon my voice was silenced.

(I could see the sick inside of you.)

They chained my hands but still I tried,

To take a little bit out of you.

And my mind is strong my hands unable,

To pull myself out of this rut I’m in again.

So why don’t you just sit,

In a corner deep inside my room.

Where still I’m killing you.

At times I’m closest when I’m focused,

On you again.

The load of guilt is the low of feeling high.

The load of guilt is the low of feeling high enough.

High enough.

Are you?

Woke up too soon I’m still connected.

(I can’t feel a thing because of what’s inside of me.)

And I’ve been replaced but still I tried,

To cut the life that they are feeding me.

And my will is strong my hands unable,

To pull myself out of this hole I’m in again.

So small that I just fit,

In a corner deep inside my room,

Where still I’m killing you.

At times I’m closest when I’m focused,

On you again.

The load of guilt is the low of feeling high.

(I walk alone, and I walk alone.)

The load of guilt is the low of feeling high enough.

High enough.

(I stand alone, I stand alone.)

Are you?

When I should’ve let you in.

When I should’ve let you go.

When I should’ve let you in.

When I should’ve let you know.

When I should’ve let you in.

Just settle down.

Just settle down.

Just settle down.

Just let it all go.

The load of guilt is the low of feeling high.

(I walk alone, and I walk alone.)

The load of guilt is the low of feeling high enough.

(I walk alone, and I walk alone.)

Are you?

And I walk alone, and I walk alone.

And I stand alone, and I stand alone.

And I walk alone, and I walk alone.

I walk alone.

And I walk alone, and I walk alone.

And I stand alone, and I stand alone.

And I walk alone, and I walk alone.

Ik werd 's middags wakker, mijn stem was het zwijgen opgelegd.

(Ik kon de zieken in je zien.)

Ze bonden mijn handen vast, maar toch probeerde ik,

Om een ​​beetje van je af te nemen.

En mijn geest is sterk, mijn handen kunnen niet,

Om mezelf uit deze sleur te halen, zit ik er weer in.

Dus waarom ga je niet gewoon zitten,

In een hoek diep in mijn kamer.

Waar ik je nog steeds vermoord.

Soms ben ik het dichtst bij als ik gefocust ben,

Weer op jou.

De last van schuld is het dieptepunt van je high voelen.

De last van schuld is het dieptepunt van je hoog genoeg voelen.

Hoog genoeg.

Ben jij?

Ik werd te vroeg wakker. Ik ben nog steeds verbonden.

(Ik kan niets voelen vanwege wat er in mij zit.)

En ik ben vervangen, maar toch heb ik het geprobeerd,

Om het leven dat ze me voeden af ​​te snijden.

En mijn wil is sterk, mijn handen niet,

Om mezelf uit dit gat te trekken waar ik weer in zit.

Zo klein dat ik er gewoon in pas,

In een hoek diep in mijn kamer,

Waar ik je nog steeds vermoord.

Soms ben ik het dichtst bij als ik gefocust ben,

Weer op jou.

De last van schuld is het dieptepunt van je high voelen.

(Ik loop alleen en ik loop alleen.)

De last van schuld is het dieptepunt van je hoog genoeg voelen.

Hoog genoeg.

(Ik sta alleen, ik sta alleen.)

Ben jij?

Terwijl ik je binnen had moeten laten.

Toen ik je had moeten laten gaan.

Terwijl ik je binnen had moeten laten.

Wanneer ik het je had moeten laten weten.

Terwijl ik je binnen had moeten laten.

Ga maar zitten.

Ga maar zitten.

Ga maar zitten.

Laat het allemaal los.

De last van schuld is het dieptepunt van je high voelen.

(Ik loop alleen en ik loop alleen.)

De last van schuld is het dieptepunt van je hoog genoeg voelen.

(Ik loop alleen en ik loop alleen.)

Ben jij?

En ik loop alleen, en ik loop alleen.

En ik sta alleen, en ik sta alleen.

En ik loop alleen, en ik loop alleen.

Ik wandel alleen.

En ik loop alleen, en ik loop alleen.

En ik sta alleen, en ik sta alleen.

En ik loop alleen, en ik loop alleen.