Ein später Gast -

Rastlos zieht zur Abendstunde

Den Schattenwipfeln zugewandt

Entflohen dem Gewicht der Erde

Ein Wanderer auf dunklem Pfad

Auf einem See aus Blut

In dem die Welt ertrinkt

Schwimmt einsam die Lilie

Für die er in dem Rot ertrinkt

Fern von den Stunden deiner Qual

Du hast genug gelitten

Lass deinen Geist noch einmal

Über die Wälder fliegen!

Als zur Nacht die Nebelwesen

Nach seiner Seele greifen

Zieht er seinen Mantel enger

Und kehrt dem See den Rücken zu

Ein letzter Gruß zum Horizont

Zum Abschied von dem Leben

Das er zu leben nie gewagt

Bis dass der Schmerz in ihm verbrannt

Rusteloos trekt naar het avonduur

Tegenover de schaduwrijke boomtoppen

Ontsnapt aan het gewicht van de aarde

Een zwerver op een donker pad

Op een zee van bloed

Waarin de wereld verdrinkt

De lelie zwemt alleen

Waarvoor hij verdrinkt in het rood

Ver van de uren van je kwelling

Je hebt genoeg geleden

laat je geest nog een keer los

Vlieg over het bos!

Zoals 's nachts de mistwezens

reik naar zijn ziel

Trekt hij zijn jas strak?

En keert zijn rug naar het meer

Een laatste groet aan de horizon

Om afscheid te nemen van het leven

Dat hij nooit durfde te leven

Tot de pijn in hem brandt