Rosie - Fausto

Eu, Rosie, eu se falasse eu dir-te-ia

Que partout, everywhere, em toda a parte

A vida égale, idêntica, the same

É sempre um esforço inútil

Um voo cego a nada

Mas dancemos;

dancemos

Já que temos

A valsa começada

E o Nada

Deve acabar-se também

Como todas as coisas

Tu pensas

Nas vantagens imensas

De um par

Que paga sem falar;

Eu, nauseado e grogue

Eu penso, vê lá bem

Em Arles e na orelha de Van Gogh…

E assim entre o que eu penso e o que tu sentes

A ponte que nos une — é estar ausentes

Ik, Rosie, als ik sprak, zou ik het je vertellen

Die partout, overal, overal

Égale leven, identiek, hetzelfde

Het is altijd een nutteloze inspanning

Een blinde vlucht naar niets

Maar laten we dansen;

Laten we dansen

sinds we hebben

De wals begon

E o Niets

Het moet ook eindigen

Zoals alle dingen

Jij denkt

in de enorme voordelen

Van een paar

Dat betaalt zonder te spreken;

Ik, misselijk en duizelig

Ik denk, check it out

In Arles en in het oor van Van Gogh...

En dus tussen wat ik denk en wat jij voelt

De brug die ons verenigt, moet afwezig zijn